ARUSHA ( 5 - 9 JUNI 2019 )

 

Titus dropt ons om 6u 's morgens bij de luxebus die naar Arusha rijdt. We zijn blij dat we op een comfortabele wijze de lange afstand kunnen leggen. Na een paar uren rijden hebben we nood aan een plaspauze en krijgen we honger. Onze hoop verdwijnt snel.  Wij hebben maar 2 keer een stop. Eén stop omdat de bus een klapband heeft en een tweede stop van 10 minuten om naar het toilet te hollen, snel iets te kopen om dan in de bus op te eten. De muziek staat megahard. Daarnaast gaat er, telkens als de bus te snel rijdt, een schel geluid af. Om 19u en 750km verder rijden we, compleet uitgeblust, Arusha binnen. Voor ons geen lange afstanden meer! Het is al donker en er komt veel volk op ons af. We voelen ons niet op ons gemak in het busstation. We vragen iemand om Elisha te bellen om ons op te pikken. In een mum van tijd staat hij bij ons. We rijden naar het huis van zijn

 

ouders bij Jeremia en Judith, ons tweede airbnb verblijf. De hele familie is aanwezig en hun zeer warm en lief onthaal compenseert alle lasten van de rit. Het is feest en we smullen van de pilaw. Deze maaltijd wordt enkel bereid bij feesten en belangrijke gebeurtenissen en vandaag zijn wij dat, 2 Belgen ten huize mama Elisha. Ook de vrouw van Elisha is jarig waardoor we mogen delen in de verjaardagstaart. We zingen onze Belgische birthdayliedjes en leren de kinderen Chinees vuurwerk maken. Erik en Neema, twee studenten toerisme, wonen er ook en helpen de familie met van alles en nog wat. Elisha woont met zijn gezin in Arusha-stad, 12 km van zijn ouders. Wij blijven logeren bij Judith en Jeremia. Zij zijn trouwens leeftijdsgenoten van ons.

We willen het leven daar ter plekke op ons

laten afkomen. Het gehucht ligt afgelegen met enkel aardewegen ernaartoe. Grote stukken van de aardeweg zijn weggespoeld door de hevige regenval. Zelfs op maps.me zijn deze straatjes niet te zien. In het gehucht staan evenveel kerkgebouwtjes als huizen. Jeremia is pastoor in een Lutheriaanse kerk. Wij gaan graag op zijn voorstel in om te gaan wandelen en ondertussen zijn kerk te bezoeken. De omgeving is fantastisch mooi, het dorp ligt te midden bananenplantages en koffieplantages. Jeremia toont heel trots zijn kerk maar wij zien enkel een ruwbouw met nog veel werk aan de winkel. Wij kunnen ons al snel wat oriënteren en verkennen verder de omgeving met Erik aan onze zijde. Arusha ligt op een heuvelflank op 1.400m hoogte. Hier zijn geen malariamuggen waardoor we

beslissen om even geen malarone meer  te nemen. We genieten van alle rust die de omgeving uitstraalt. De mensen leiden hier een eenvoudig bestaan. Iedereen heeft zijn eigen koeien, tuintje en leven zelf bedruipend zonder comfort. Ook Judith en Jeremia hebben 4 koeien die elke dag om 6u gemolken worden door Judith.

Erik wil ons vergezellen naar Arusha-stad, maar wij zijn plantrekkers en gaan liever onze eigen weg. Met de daladala vinden we vlot de juiste halte en stappen uit. Arusha is een typische Afrikaanse stad. Niet gezellig, niet ongezellig. Wij zien opvallend veel mensen met albinisme. Het is een zot idee dat deze mensen nog niet zo lang geleden gedood werden omdat men geloofde dat hun lichaamsdelen geluk brachten. Een nieuwe wet verbiedt dat nu en bestraft deze walgelijke praktijken. Op

straat zijn wij getuige van een man met albinisme die, als enige, opkomt voor een (straat) kind dat hardhandig wordt aangepakt door een ander straatkind. Hier is de mentaliteit van 'we staan erbij en kijken ernaar', wat naar aanvoelt voor ons. We bezoeken de gezellige masaai markt in Arusha met veel kleurrijke stoffen, snuisterijen, sieraden gemaakt met pareltjes,...Zoals op vele lokale markten is afdingen de boodschap. In Arusha leven grote Indische gemeenschappen en wij genieten er dan ook van om eens lekker Indisch te kunnen eten. De clocktower in het centrum is het middelpunt van Afrika, tussen Egypte en Zuid-Afrika. 

Arusha is de uitvalsbasis naar de bekende Serengiti en Ngorgoro Nationale parken. de prijs voor een bezoek aan deze parken is

echter schandalig hoog en dus geen spek voor onze bek.  Gelukkig ligt Tarangire nationaal park ook in de buurt, bekend om zijn grote populatie savanne olifanten en vele honderden jaren oude baobab bomen.  De naam Tarangire is ontleend aan de Tarangire rivier die door het beschermde gebied loopt en de voornaamste levensader voor de wilde dieren is. De olifanten hebben een eigen techniek om water uit de baobab's te halen, we zien dan ook heel veel geschonden bomen. Elisha neemt ons een dag mee op safari.  Het is een onvergetelijke dag en een prachtige ervaring. We zien veel kuddes olifanten aan ons voorbijtrekken, bul's vechten om het heerschap met het nodige kabaal. Groot en klein zijn voortdurend in beweging. We spotten een luipaard en zoals de naam het zegt 'lui' in een boom. Maar we

weten wel dat we niet uit de jeep moeten komen. Het grote wildpark is zijn naam waardig. Masaai giraffen, apen, leeuwen, struisvogels en impala's. Het park is enorm groot. In die grootsheid van het landschap lijken al deze dieren heel klein. Elisha wijst ons meerdere keren op de vele vogels in het park, allen met prachtige kleuren. De picknickplaats is een gevaarlijke plek. Familie's apen weten al generaties lang dat er hier van alles te roven valt. Het zijn dan ook beroeps aanvallers om eten te pikken uit de handen. Geef ons maar een rustig restaurant zonder apen!

De streek rond Arusha is ook de habitat van de Masaai-tribe. We zien onderweg naar Tarangire meerdere Masaaidorpen en Masaai op stap met hun vee in de uitgestrekte weiden. We willen graag een

 

 

Masaaidorp bezoeken maar geen toeristisch dorp waar de masaai in klederdracht zitten te wachten op ons en hun nummertje opvoeren. We willen hun echte leven zien. Elisha gaat op zoek en stopt onderweg bij zo'n dorp. Er zijn maar enkele Masaai in het dorp, de tamtam doet zijn werk en even later komen ze van ver uit de weiden naar het dorp terug. Ze tonen  trots hun hutten. De hut heeft precies de structuur van een slakkenhuisje, gemaakt van gevlochten takken en opgevuld met mest en modder. Het is er heel klein, een ingang, een kookplaatsje en een slaapplaats die ook dienst doet als zitplaats. Ze slapen op een plastieken zeil. Verder is er weinig te bespeuren in de hut. We staan versteld dat ze zo weinig bezitten. Ze wonen in een kraal met een omheining van doorntakken om de wilde dieren op afstand te houden. Ze eten vooral vlees en durven weleens

bloed te drinken van hun koeien. Wij worden vriendelijk onthaald. Ze willen graag met ons een praatje slaan, maar verder dan elkaars naam benoemen komen we niet. Ze dragen mooie kettingen en oorringen gemaakt van kleine kraaltjes. Enkelen doen hun halsketting aan en voeren hun typische springdans op met  ritmisch gezang.

Op zondag valt het leven stil in Tanzania. Zo ook in Arusha, iedereen trekt dan zijn schoolkostuum of allerbeste kleren aan om naar de kerk te gaan. We gaan met plezier in op het voorstel van Jeremia om een kerkdienst in zijn kerk bij te wonen. Om 10u staan we paraat bij de kerk maar als er een uur later nog geen ziel komt opdagen gaan wij bij de concurrentie in het dorp. We vinden die vlot want overal horen we vrolijk gezang. We voelen dat de kerk hier echt van de mensen is

 

en niet van de priester. Het is aandoenlijk mooi om iedereen te zien dansen en te horen zingen.

Ons verblijf bij de familie is heel hartverwarmend en aangenaam , maar ook heel intens en beklijvend. Zo krijgen we bvb. amper de kans om ons brood uit de rooster te halen, om onze stoel in positie te zetten,....ze zorgen te goed voor ons!  We hebben nood aan wat meer bewegingsvrijheid en beslissen om even geen homestays meer te boeken.