We reizen door naar Fort Portal, dat op 40km van de Congolese grens ligt. We doorkruisen Oeganda van Oost naar West, een busrit van meer dan 300km. Lange afstandsbussen vertrekken hier altijd vroeg, wat voor ons dus vroeg opstaan betekent. Om 6u zitten we al in de taxi en doorkruisen Kampala. Er is al veel drukte langs de straten, de stad is al wakker! We zien veel daklozen liggen langs de straten. We kunnen meteen op de bus. Maar niet op een coaster, een tussenslag busje, die we geregeld hadden maar op een grote aftandse Linkbus. Maar goed, we zijn weg. Als we na een plaspauze terug naar onze zitplaatsen gaan merken we dat die zijn ingenomen. Er zit niets anders op dan ons er nog bij te wringen waardoor de laatste 100km niet echt comfortabel zijn. Bepakt en bezakt kruipen we allebei achterop een bodaboda die ons naar het
hostel brengt. Het hostel valt tegen en is niet wat ze beweerd hadden op booking.com, met als gevolg veel gezaag. We hebben al leukere reisdagen gehad! We laten de boel voor wat het is en gaan op verkenning. Het stadje heeft een gezellige vibe. Ook hier geen backpackers. De weinige Westerlingen die we tegenkomen zijn ofwel vrijwilligers, ofwel medewerkers van ngo's & UN ofwel reizigers met chauffeur... We kuieren wat rond en regelen een uitstap voor morgen met een bodaboda. We stappen af op een zingende menigte langs de straat. Het zijn bedevaarders die op weg zijn naar Kampala, 280km verder, om er begin juni Martelarendag te vieren . En dit op gewone sandalen en met een klein rugzakje aan kleren en voorraad!
We willen vandaag de theeplantages bezoeken, waar Fort Portal om bekend is. Tijdens de wandeling naar het stadje worden we getrakteerd op een fikse regenbui. Het is ondertussen een vertrouwd tafereel...het begint plots te regenen en dan loopt iedereen naar het eerste, het beste schuil-plekje tot de bui over is. Het leven valt stil en een half uur later gaat alles weer zijn gewone gangetje. Na de lunch pikt Ronny ons op met zijn bodaboda en rijden we zuidwaarts. We passeren langs enorme matoke-plantages en zien veel mensen die druk in de weer zijn met matoke te vervoeren met hun fiets. Matoke is een groene banaan die ze schillen, koken en smaakt als aardappel. We bezoeken "Top of the World", waar we een prachtig zicht hebben op drie kratermeren en het Kibale Forest en rijden daarna naar de immense
theeplantages op de flanken van de heuvels. De hoogte en het milde klimaat zorgen dat de theeplant hier goed gedeid. Aan de ingang van de tea-factory is het één en al drukte. Het is vrijdagavond en dus "payday" voor de arbeiders. Omwille van veiligheidsmaatregelen mogen we de fabriek niet bezoeken.
Voor onze laatste dag regelden we een chimpansee-trekking. Laurenz is onze chauffeur en Daniël, een helper van het hostel, is onze gids. Het is nog donker als we Fort Portal uitrijden en doen er drie uur over om het Kalinzu Forest te bereiken. De weg ernaartoe is prachtig, we rijden door het Queen Elizabeth Nationaal Park, maar lastig omdat er overal wegenwerken bezig zijn. Met een ranger gaan we het regenwoud in, op zoek naar chimpansees. Het regenwoud
is alom groen, met op de bodem grote varens en planten, in een volgende laag de kleinere bomen en struiken en dan de enorme bomen, tot wel 30m hoog, met lianen en slingerplanten. De vogelgeluiden zijn prachtig in de stilte. We gaan steeds dieper het woud in. Na twee uur stappen zien we eindelijk een chimpansee-mama met haar jong in een boom. 's Morgens vroeg gaan de chimpansees op zoek naar voedsel op de grond. Als ze klaar zijn maken ze een nest van bladeren in een boom en luieren er wat in. Het chimpansee-jong heeft ons in de mot en komt steeds dichter bij, terwijl de mama vanop veilige afstand toekijkt. We genieten een half uurtje van dit leuke schouwspel. Chimpansees leven in groep, maar overdag gaat iedereen zijn weg. 's Avonds roepen ze dan iedereen terug bij elkaar. Op de terugweg zien we nog een
mama-chimpansee met haar jong. Een bijzondere ervaring! We hoopten om er wat meer te zien, maar beseffen dat we niet in de dierentuin zijn. In het grote woud leven de dieren vrij en komen & gaan ze waar we willen. Na de middag bezoeken we de Kiwa-hotspring. Een mooie warmwaterbron tussen het riet. Het water is wel heel hot waardoor het een kort watermomentje wordt. Terug in Fort portal neemt Laurent ons mee naar de taxistand en zoekt voor ons uit wanneer en welke bus we morgen moeten nemen naar Mbarara.
We staan om 7u30 paraat om één van onze Uganda-highlights waar te maken, een driedaagse safaritoer in Murchison nationaal park. We hebben er bére zin in. In lokale taal gezegd: we hebben er olifanten, giraffen,...zin in. De hemelsluizen staan weer eens open, het water valt met bakken uit de lucht. Gelukkig leerden we al dat er na regen hier altijd zonneschijn komt. We hebben een lange rit voor de boeg. Voor Safaritochten zit je normaal met 8 personen in een busje, maar door het laag seizoen, lees: regenseizoen, zijn wij maar met vijf. Anton en Sofie, een Amerikaans koppel die hier 2 jaar werken in een school als vrijwilliger en Patricia (de mama van Anton) die even mee vakantie neemt met haar kinderen. James is onze chauffeur voor de komende drie dagen. In de Toyota minibus kunnen we ons comfortabel installeren.
Kampala is een grote ongezellige stad. Omdat het vandaag zondag is kunnen we Kampala vlotjes uitrijden. Hoe verder we van de stad rijden, hoe meer schamele huisjes en hutten we zien. De laatste 60km rijden we off-road. We zijn verbouwereerd dat ook in het Nationale Park Chinese werklui met groot geschut bezig zijn om een asfaltweg aan te leggen. Het is weer eens een deal van de Chinezen met de Oegandese overheid om een goede weg aan te leggen in de jungle in ruil voor de olie onder de grond. Onze eerste stop is nabij de Murchison watervallen waar de machtige Nijl met een breedte van 300m in een smalle kloof van 6m explodeert en neerstroomt om een vreedzame rivier te worden. De witte Nijl ontspringt in het Victoriameer, is 6.600km lang en stroomt door vele Afrikaanse landen om te eindigen in
Egypte. Ongelooflijk prachtig natuurgeweld. Wij stappen een uur in de bloedhete zon om de waterval vanuit al zijn aspecten te zien en te horen. We genieten van de mooie omgeving. Overal hangen netten om tsé-tsé-vliegen te vangen. Enkel de madamvlieg zorgt voor de gevaarlijke slaapziekte. De dames gaan af op de geur in de netten en worden zo gevangen. Na een uur rijden bereiken we het basiskamp van Red Chili . Het basiskamp ligt in junglegebied en overal is er wild. Bij aankomst krijgen we dan ook uitleg en tips voor onze veiligheid. Eten, zeepjes, toiletspullen, créme's moeten in een aparte box, weg van de slaaptent, omdat dit apen en slangen aantrekt. Het grootste gevaar zit hem echter in de nijlpaarden die 'snachts op het domein rondlopen en grazen. Nijlpaarden zijn geen carnivoren maar doden alles wat ze op hun
weg tegenkomen uit zelfbehoud. We krijgen de tip om vooral rustig te blijven en met de zaklamp hun ogen te verblinden! Met al die tips kunnen we veilig onze tent induiken. We zijn hier op de evenaar en bijna stipt om 19u is het donker en om 7u wordt het weer licht. Het is een prachtig spektakel om bij valavond de vele vele vogels te horen zingen. Alles is zeer goed georganiseerd in het kamp. Omdat we morgenvroeg al om 6u45 de ferry moeten halen naar de noordelijke oever bestellen we ons ontbijt de avond voordien. Tijdens onze nachtwandeling naar het toilet zijn we op onze hoede. Het is toch wel een skeirrie idee om te weten dat we onderweg hippo's kunnen tegenkomen?? Dat is wel het laatste dat we willen.
Het is nog donker als wij opstaan. Terwijl we wachten op de ferry genieten we van de zonsopgang. Ze zeggen dat dit het gouden uur is en dit kunnen we niet ontkennen. Vandaag gaan we op game drive, wat betekent veel wild spotten. Het park is bekend om zijn enorme diversiteit aan dieren. Het park herbergt maar liefst 76 soorten zoogdieren! Het ochtenlicht is nog steeds fenomenaal. Eénmaal we de Nijl over zijn gaat het dak van de minibus omhoog en kunnen we vertrekken. We rijden 4 uur door savannegebied begroeid met palmen, acacia's en ooibossen. We zien grote groepen buffels, savanneolifanten, vele soorten antilopen en gemzen, giraffen, wrattenzwijnen en hippo's (nijlpaarden) en vele prachtige vogels. We hadden ook het geluk om enkele gevlekte hyena's, leeuwen en kraanvogels te spotten.
Wij komen ogen te kort en de ongerepte wildernis grijpt ons naar de keel. Het is aandoenlijk mooi en het is puur genieten van de onwezenlijke grootsheid van de natuur en de vele dieren in hun leef- omgeving. Onmogelijk te beschrijven wat we zien. Onze kiekjes kunnen een glimp weergeven.
In de namiddag bekijken we de jungle vanuit een ander perspectief. We maken een bootsafari op de Nijl vanuit Paraa tot aan de voet van de waterval, een tocht van 17km. Overal liggen nijlpaarden op de loer. Ze vertoeven overdag in het water om af te koelen. Meestal steken 2 ogen en 2 kleine oortjes boven de waterspiegel uit. Nijlpaarden zijn heel snel en kunnen 'snachts 10 mijl afleggen. Ze houden alleen van zichzelf al de rest is vijand. Het is een aanrader om uit hun
buurt blijven. Krokodillen zijn ook van die imposante lelijkerds. Ze liggen met hun bek open om af te koelen. Aan de waterkant zien we heel veel mooie prachtige vogels. We zien ook bavianen, giraffen en olifanten bij de oevers die komen drinken. Sommige watervogels vliegen laag over het water op zoek naar vis, terwijl de Kingfisher 10 seconden stil hangt en dan duikt naar zijn prooi, mooi om te zien.
De derde en laatste dag begint met een game drive in een ander deel van het Nationaal Park. We spotten opvallend veel giraffen. We krijgen er maar niet genoeg van. Maar helaas mooie liedjes blijven niet duren en we nemen met hartpijn afscheid van deze prachtige plaats. We zijn dankbaar om dit te mogen zien en meemaken.
We hebben nog een lange weg terug af te leggen naar Kampala. Onderweg enkele korte stops om een Rolex (chapati met ei) te eten en de benen eens te strekken. Door Kampala rijden lukt niet zo vlot en vergt veel tijd. Hectisch verkeer en elk baant zijn eigen weg. Respect voor James, onze chauffeur, die ons na vele uren rijden,veilig en wel terugbrengt. Erg voldaan komen we terug in het guest house. Het was een prachtervaring. we besluiten om morgen nog een dagje te blijven om eens lekker uit te slapen, te relaxen en nog wat na te genieten bij het zwembad.
We vliegen met Kenia Airlines via Nairobi naar Entebbe, de
internationale luchthaven van Oeganda. We zijn blij dat er iemand van het
guesthouse ons opwacht en worden meteen naar Afrika Gorilla guesthouse
gebracht. We laten de rugzakken achter in onze kamer en verkennen het dorp.
Oeganda voelt meteen heel anders aan: de mensen zijn ontzettend lief en
vriendelijk, de aarde kleurt rood en de natuur heel groen en alles voelt iets
welvarender en fijner aan dan in Ethiopië.
We worden wakker met gietende regen. Het is hier
regenseizoen, wat betekent dat we elke nacht of morgen een serieuze regenbui
over ons heen krijgen. Daarna klaart het op en straalt de zon voor de rest van
de dag. We wachten tot de zon verschijnt en gaan op stap. We willen het Via Via
guesthouse bezoeken dat gerund wordt door Belgen.
We hopen om er wat bruikbare info over
de Ssesse-eilanden en Murchison NP te krijgen. We volgen allemaal kleine
kronkelwegen (met dank aan maps.me) en bereiken het stadje. Het voelt goed
aan dat iedereen zo vriendelijk is: niemand vraagt geld, niemand wil ons iets
verkopen, de kinderen roepen steeds ‘hello mzungu’. Aan de vele kleine en grote
kerken onderweg merken we dat Oegandezen erg gelovig zijn. We passeren het
stadje en gaan de heuvel op. Via via guesthouse ligt erg afgelegen, maar na een
goed uurtje stappen zijn we er. Het guesthouse ligt in een fantastische
omgeving en is een streling voor het oog.
Jammer genoeg wat aan de duurdere kant. We geraken aan de praat met een
Vlaamse student die marketing studeert en hier zijn eindstage doet. Hij geeft
ons enkele
bruikbare tips. Op de terugweg maken we een omweg naar het
haventje in Nakiwogo en informeren naar de prijs en vertrekuur van de ferry
naar de Ssesse-eilanden. In ons guesthouse is de stroom ondertussen
uitgevallen, inderdaad, Oeganda ligt ook in Afrika!
De ferry vertrekt om twee uur ’s middags, maar we moeten er
tegen één uur te zijn. Kwestie dat er tijd genoeg is om een ticket te kopen, voor
bagagecontrole en registratie. Als het
12u30 wordt en ons eten in het guesthouse nog steeds niet klaar is worden we
toch wel wat zenuwachtig. De manager zegt dat alles okee is, dat we de ferry
zeker halen. We slokken ons eten uiteindelijk naar binnen en stappen in
spoedtempo naar de haven. Om 13u15 checken we in, blijkt dat we nog tijd zat
hebben. Afrikaanse afspraken
zijn duidelijk anders dan de Europese! Tijdens het
varen steken we de evenaar over en komen zo in het Zuidelijk halfrond terecht.
Na meer dan drie uur varen zien we de kade van Buggala-eiland, het grootste van
de 84 eilanden op het Victoriameer. Even later nemen we intrek in het Ssesse
Habitat Resort, we zijn de enige toeristen. Om de haverklap wordt op onze deur
geklopt door het personeel: wanneer we willen eten, wat we willen eten, of de
kamer okee is, of we nog iets nodig hebben. Grappig, ze zijn duidelijk content
dat er volk in het resort is.
Het viel ons meteen op, het eiland kleurt prachtig groen.
Maar hoe kan het ook anders, elke dag een tropische bui om ‘U’ tegen te zeggen
en daarna stralende zon. Het is vandaag niet anders. We wandelen naar de
hoofdstad van het eiland, Kalangala, via de enige brede
aardeweg. Er is niet
zoveel te zien, maar het is een leuke uitstap voor enkele uurtjes. Er hangt een
relaxte en leuke sfeer. We slaan weer enkele kronkelwegjes in en komen bij de
farmers die hier hun land en een eenvoudig huisje hebben. Ze telen ananas,
maniok, aardappelen, rietsuiker en bananen. We gaan af op het geschel van enkele koperblazers
en komen in de lokale muziekschool terecht. Trots tonen ze ons wat ze al kunnen
maar de geluiden zijn niet voor gevoelige muzikale oren! We genieten nog wat na
in de prachtige tuin van ons guesthouse, met zicht op het enorme meer met z’n
vele eilandjes en de vele mooie vogels, in alle kleuren en groottes. De krekels
sjirpen de avond in.
Onze laatste dag willen we wat meer zien van het eiland en
gaan met Abraham mee op zijn boda boda. Het eiland is heel heuvelachtig. Vanop
de toppen van de heuvels zijn de uitzichten prachtig. We rijden over kleine
paadjes door de jungle en zien ganse families aapjes wegspringen. We houden
halt bij één van de vele kleine baaien met zandstranden. Zwemmen zit er jammer
genoeg niet in, omwille van bilharzia.
De volgende halte is een oude Duitse
missionarispost, met ziekenhuis, kerk, school en klooster. De enige non geeft
ons trots een rondleiding in haar kerk en gaat op de foto met haar
adoptiekinderen. De trip gaat verder naar één van de vele vissersdorpen, waar
de boten al liggen te wachten tot de avond valt om weer uit te varen. Vele
kinderen komen ons tegemoet gelopen en roepen “mzungu, mzungu”!
Andere kinderen zijn bang van ons en
beginnen te wenen! Het dorp bestaat enkel uit houten barakken en is heel
armoedig, maar de sfeer is aangenaam en relaxt. Abraham gidst ons vol
enthousiasme verder, langs de palmboomplantages (van de vruchten maken ze palmolie en zeep), langs de farmers en houdt een laatste stop bij een ananasfarm. We mogen
er natuurlijk eentje proeven!
Terug bij het guesthouse gaan we samen nog even
op de foto (en video) op de boda boda en sluiten deze leuke trip af met een
drankje in de tuin. Abraham is sinds enkele jaren diepgelovig en wil ons kost
wat kost bekeren. Hij dreigt met de duivel die ons na dit leven zal meenemen naar de hel! Het lijkt alsof we weer in onze
kindertijd terechtgekomen zijn.
Vandaag varen we terug naar Entebbe. We zijn al vroeg uit de
veren. De boot vertrekt stipt om 8u, om 7u30 is het inchecktijd. Als we na ons
ontbijt nog steeds geen auto en chauffeur zien vragen we aan de balie hoe het
zit met ons vervoer. De manager wordt er bijgehaald en doet dezelfde
vaststelling. Het is ondertussen 7u25 en stelt voor om ons op een boda boda in
de gietende regen te brengen. Dat zien we totaal niet zitten.
In alle paniek belt hij de één na de andere
chauffeur op tot er plots één voor de deur staat. We zitten net neer op de bank
in de ferry als de toeter gaat dat de ferry zal vertrekken. Terug in Entebbe is het
alweer stralend weer. We pikken onze grote rugzakken op in het Africa Gorilla
Guesthouse, lunchen er en reizen door naar Kampala, waar we een kamer boekten
in Red Chilli guesthouse.
