We reisden twintig dagen door Noord- en Midden Malawi. Malawi
is het armste land waar we ooit door reisden. Alles in dit land is ‘basic’. De
mensen verplaatsen zich te voet, sommigen hebben een fiets. Voor de lange
afstanden zijn ze aangewezen op minibusjes en publieke taxi’s, die altijd
overvol zitten met mensen en veel bagage. Weinigen hebben een eigen wagen. De huizen
zijn heel sober, met rode bakstenen en een stro- of golfplaatdak. Ze hebben
geen stromend water en moeten hout sprokkelen om te koken. Het gemiddeld
inkomen is minder dan $ 1 per dag, voor wie werk heeft! De meeste Malawianen eten
maar één maaltijd per dag: rijst of nzima of maniok met soms groente en vis
(die ze konden vangen of kopen).
Malawi is geen backpackersland. We kwamen weinig
toeristen tegen. Volgens de locals
komt dit door de negatieve berichtgeving
ivm. de betogingen en de rellen. We ontmoetten wel opvallend veel vrijwilligers:
vrijwilligers die de lokale politie aan het opleiden zijn, vrijwilligers die
bezig zijn met de bewustmaking van milieu-effecten, aidspreventie,… Naar ons gevoel
is het toerisme te weinig geïntegreerd in het echte leven in Malawi. Er zijn
net twee verschillende werelden naast elkaar in één land… het arme Malawi en daartussen
de toeristen in de mooie lodges en auto’s.
De lodges en campings waar we logeerden waren allemaal in handen van
buitenlanders (die in verhouding te hoge prijzen vragen), terwijl de bevolking rond de lodges en
campings heel arm zijn. Er stromen (te)weinig toerisme-inkomsten door naar de lokale
bevolking. We zagen ook de andere kant van het toerisme. Zo vertelden toeristen
trots dat ze een local $ 40 gaven om twee uurtjes te gidsen in het
dorp, dat is meer dan een maandloon voor een hardwerkende Malawiaan. Daardoor willen steeds meer jongeren veel geld verdienen met weinig te werken en vallen ze toeristen
nog meer lastig. De lokale taal is het Chichewa. Zelfs de meest eenvoudige
woorden konden we niet onthouden of uitspreken. Veel mensen spreken gelukkig
ook een woordje Engels, waarmee we ons konden behelpen.
Reizen door het land was, ondanks de relatief korte
afstanden, vrij lastig. Er zijn geen vaste rijtijden, haltes en prijzen bij de
minibussen en publieke taxi’s. Minibussen vertrekken pas als ze (te) vol zijn, en
dat kan lang duren. Voor de prijs moeten we altijd onderhandelen, wat we echt wel
beu waren. Als toeristen hadden we heel weinig
onderhandelingsmarge. Daardoor betaalden we meestal ‘mzungu-prijzen’ en was
er, tot onze ergernis, van onderhandelen
weinig of geen
sprake meer. De chauffeur is hier de grote baas. Zo stopt hij als hij zin heeft of verdwijnt 10’ en laat alle passagiers in de snikhete auto of bus wachten, hij beslist dat de
muziek (te) luid staat,… Ze droppen ons ook tijdens de rit plots in een andere
(lees goedkopere) minibus omdat de chauffeurs dan meer geld overhouden (want we
betaalden steeds voor een publieke taxi).
Langs de weg is veel politiecontrole, met één doel…zorgen dat iedereen
“het zwarte tolgeld” betaalt aan de politie. Malawi heeft niet de grote highlights zoals zijn buurlanden
(Tanzania, Zambia,…). maar het meer, Livingstonia, Liwonde Np en het
Zomba-plateau mogen er zeker zijn. Malawi
is het ‘hart van Afrika’ , we zien overal het lokale leven zoals het al
decennia is. Malawianen zijn vriendelijk
en heten ons overal en altijd welkom. Ze willen altijd weten hoe we noemen en
van waar we
komen. Ze nemen weinig initiatief en ondergaan het gebeuren. We
zagen geen ruzies of conflicten op straat, ze verheffen zelden hun stem en
glimlachen als ze zich wat ambetant voelen. Op de markten zijn enkel goedkope plastiek-spullen,
stoffen doeken en bergen tweede-handskledij te koop. Enkel seizoengebonden groenten en
fruit zijn te vinden, zoals maniok, aardappelen, tomaten en ajuin. Voor andere
spullen moeten we naar een grote stad. Zo
vonden we nergens shampoo. Als we met een briefje van 2000 Kwatcha betalen (is
€ 2,5) kunnen ze meestal niet teruggeven. Veel mensen hebben geen schoenen,
lopen op blote voeten met gescheurde en vuile kleren. Door de armoede zijn
Malawianen heel vindingrijk en creatief.
We zagen zelfgemaakte autootjes van plastiekflesjes, voetballen en
springrekkers van
plastiekzakken, een gat in de boot werd hersteld werd met een
oude schoenzool,… In Malawi zijn er scholen van de overheid en private scholen
met een groot kwaliteits-verschil. Het lager onderwijs is gratis, toch gaan niet
alle kinderen naar school! De overheid beslist ahv. de resultaten wie mag
doorstuderen in het secondair en universitair onderwijs. De school begint ‘s morgens
tussen 6u en 7u. De overheidsziekenhuizen zijn gratis, maar zijn van bedroevende
kwaliteit. Er is te weinig personeel, soms geen of te weinig medicamenten of
apparatuur. We hoorden meerdere verhalen van mensen die aan eenvoudige ziekten
of aandoeningen stierven door een gebrek aan medicatie. Maar ook de politie en
politiek is hierin corrupt…zo verdween er vorige maand een grote gift aan
medicamenten in Cape Mclear. Het is een
publiek geheim dat de politie deze onderschept en doorverkocht heeft aan derden. De mensen hebben geen goed woord
over de politiekers…ze zijn allemaal corrupt en draaien het gemeenschapsgeld in
eigen zakken. De huidige president (die trouwens al 80jaar is) heeft, volgens de
oppositie, de verkiezingen laten vervalsen om nog 4 jaar aan te kunnen blijven. Uit protest zijn er al enkele weken betogingen
en rellen in de steden. De sfeer wordt steeds grimmiger omdat ze in een impasse
geraakt zijn. Voor het eerst komt de bevolking op straat. Ze willen dat de andere kandidaat president wordt omdat hij beloofde om de corruptie in Malawi wil aanpakken.
Kai, de manager van onze lodge, regelde twee brommertjes om
ons naar Monkey bay te brengen. Stipt om 6 uur staan ze bij de poort, ze vragen
het dubbele van de afgesproken prijs. We proberen te onderhandelen maar ze
blijven bij hun prijs. Martien doet een publieke taxi stoppen, we kunnen mee en
laten de brommers voor wat ze zijn. Zo start onze laatste reisdag in Malawi, opnieuw
met de nodige perikelen en dit zal zo blijven tot we in Lilongwe zijn.
Lilongwe is de hoofdstad van Malawi en verdeeld in veel
aera’s. Onze airbnb ligt in aera 3. We rijden er met de taxi naartoe en komen
in het Westerse deel terecht. We zien weer reclameborden, brede straten en
ronde punten, supermarkten, banken, restaurants, flatgebouwen, sjieke auto’s.
Pas nu beseffen we hoe arm het deel van Malawi is waar we
de laatste weken door
reisden. Deze morgen zaten we nog te midden de hutjes! Onze airbnb ligt in een
sjieke wijk, allemaal residenties van buitenlanders die werken voor ambassades
en ngo’s. Alles is goed beveiligd met hoge muren, prikkeldraad en een vaste
bewaker. Leslie is onze host, een Amerikaanse die werkt voor een ngo. We
genieten van het comfort in haar huis: warm water om te douchen, een proper en
goed toilet, shampoo om ons haar te wassen,…
Er zijn grote betogingen en rellen gesignaleerd in area 4,
de buurt waar we geld en medicatie willen afhalen. We wagen het toch en kunnen
probleemloos onze zaken regelen. De betoging is even verderop richting State House.
Er is overal opvallend veel politie en leger aanwezig. ‘s Avonds zien we
schrijnende beelden van de rellen en de betoging met veel ravage aan ATM’s,
banken, winkels, auto’s. De collega van
Leslie werd beroofd. Dit komt niet
goed. We werken onze blog af en plannen de route die we willen volgen in
Madagaskar.
Tegen de middag zijn we in de luchthaven van Lilongwe, die
eigenlijk één grote barak is. Er is verbetering op komst, ze zijn, met hulp van
Japan, bezig met een nieuwe luchthaven te bouwen. Vandaag verlaten we Malawi en
reizen door naar Madagaskar. Er zijn geen rechtstreekse vluchten naar
Antananarivo, de hoofdstad van Madagaskar. Er zit niks anders op dan te vliegen
met een grote omweg en veel tussenstops: eerst naar Nampula in Mozambique dan
naar Nairobi in Kenia waarbij we de dag zien overgaan in de nacht. In Nairobi
moeten we eruit en nemen een ander vliegtuig met een tussenstop op de Comoren.
We landen uiteindelijk om 2u45’s nachts in Antananarivo. Het is vlug duidelijk
dat onze bagage niet meegekomen is met de vlucht. Merde, alle toeristen dus
naar de bagage-claim-kiosk, waar we, na lang wachten, een aangifteformulier in
handen krijgen en horen dat we morgenavond eens mogen bellen om te checken of
onze bagage aangekomen is. We hebben er maar weinig vertrouwen in. Het is 4u45
als we in ons bed liggen en tot rust komen. Van lange reisdagen gesproken!
We hebben een eenvoudige kamer in het Tana-Jacaranda Hotel,
een lokaal hotel met terras en mooi uitzicht op de stad en het
presidentenpaleis. De ligging van Antananarivo is prachtig. De stad is gebouwd
tegen de flanken van meerdere heuvels met middenin de stad het meer, Lac
Anosy. Met een stadsplan in de hand
ontdekken we de stad. Het is zondag en dat is er aan te zien.
Iedereen loopt er
op zijn best bij, behalve de vele straatkinderen en daklozen die ook overal en
alom aanwezig zijn. De zondag wordt intens als rust- en familiedag beleefd, voor velen hoort daar een markt- en kerkbezoek
bij. Veel huizen en gebouwen zijn wat in verval met vergane glorie.
Toch heeft het zijn charmes weten te bewaren. Madagaskar is een oude Franse kolonie en dat voelen we, het is alsof we in een oud Frans bergstadje lopen met kronkelende straatjes op en neer. Het is
pittig stappen met al die hoogteverschillen. We bezoeken het oude historisch
centrum bovenop de heuvel en hebben een prachtig vergezicht over de stad, de
heuvels, de rijstvelden en de meren.
Vanop ons terras zien we de zon ondergaan die de stad elke
avond donkeroranje kleurt. Antananarivo en Madagaskar voelen meteen
goed aan.
We komen na al die maanden in Oost-Afrika net een beetje weer thuis in onze
wereld. We drinken een mojito, eten choco-lade en croissants, allemaal dingen
die we de voorbije vier maanden nergens konden krijgen! Tot onze verrassing zien de mensen er hier niet uitgesproken Afrikaans uit. Er zijn 20 etnische groepen, een mengelmoes van Aziatische en Afrikaanse afkomst. Onze rugzakken zijn ondertussen
terecht! We zijn klaar om Zuid-Madagaskar te ontdekken.
Sekini regelde voor ons een publieke taxi. Hij spreekt het
taaltje, heeft dezelfde kleur en de prijs is vanaf het begin in orde. Hij gaat ook
onze reisrichting uit en zijn hulp is dus welgekomen. Een publieke taxi is in
feite een gewone auto waarvan de chauffeur één of andere licentie heeft om mensen
te vervoeren. Maar lees ‘teveel mensen’ vervoeren in de auto. De chauffeur
rijdt toeterend rond tot de wagen bomvol zit. Wij hadden om 7u afgesproken met
de chauffeur (wat uitzonderlijk is, normaal moeten we gewoon langs de weg
lopen), hij komt ons pas om 8u
(eindelijk) ophalen. Voor de chauffeurs is de verloren tijd geen drama want ze rijden dan extra snel om de
verloren tijd in te halen. Dwangwa is de eindhalte voor onze taxi-chauffeur, we moeten
onverwacht verder met de bus in plaats van een publieke taxi. We schrikken al
lang niet meer van dergelijke
wendingen maar kunnen ons hier nog steeds moeilijk mee
verzoenen. In Salima nemen we voor de laatste 20km nog een publieke taxi tot in
Senga bay. We kiezen om in de buurt van het dorp te verblijven, daardoor zijn
de accomodaties beperkt. Mufrasa lodge is spartaans en niks voor ons. We
settelen ons in ‘Cool Running’ bij Samantha. Zij is geboren in Zimbabwe maar
woont sinds haar babytijd in Malawi. Omdat Sam verpleegster is komen veel
localen bij haar voor medische hulp. Ze helpt hen vrijwillig en spendeert 45%
van haar inkomsten aan medicatie, vervoer naar het ziekenhuis,…In de dagen dat
wij er verblijven komen heel wat moeders met hun kinderen langs. Het is schrijnend
wat we zien. Zo komen er enkele kindjes toe met erge brandwonden. Moeders
stappen kilometers te voet om hun kind bij Sam te laten verzorgen.
De baby’s
schreeuwen het uit van de pijn. Volgens Samantha volgen de ouders dikwijls de
nodige nazorgen onvoldoende op waardoor de besmettingen fataal zijn voor de
kinderen. De armoede laat zich op alle vlakken voelen. Wij kunnen dit bij ons niet
voorstellen.
Door Malawi loopt er één asfalt-hoofdweg, alle andere wegen
bestaan uit zand of aarde. Het dorpsplein in Senga bay is een grote zandbak en
jongeren spelen er altijd voetbal. De voeding is éénzijdig, tomaat en kool. Op
de markt gaan we op zoek naar fruit. Er zijn enkel mandarijntjes en bananen te
vinden. De mensen eten hier seizoensgebonden, van in-en uitvoer is er totaal
geen sprake.
Senga bay heeft een lang zandstrand, wat leuk is om wat
kilometers te vreten. We genieten van het leven in en rond het water. Elke dag
opnieuw is er een drukte van jewelste op het strand. Visnetten worden op het
strand
gespannen om te herstellen, vrouwen doen de was en de plas. Maar ook de
mannen doen hun was want de vrouwen doen die enkel van de kinderen en hun zelf.
Vissers op het meer, vissen uit de netten halen. Het leven zoals het in zijn
eenvoud is. Alle resterende tijd van de lokalen wordt liggend in de schaduw
doorgebracht.
Veel kinderen komen ons ‘money’ vragen, waar we niet op
ingaan. Samantha zegt dat vooral de Amerikanen met dollars gooien. Daarmee
sussen ze hun geweten maar stimuleren een vervelende bedelcultuur. Samantha wil
met één van haar projecten de lokalen bijbrengen dat er moet gewerkt worden om
extra’s te verdienen. Door plastiek te verzamelen kunnen mensen bonnen
verdienen die ze dan in kunnen ruilen voor kledij en voeding. Dit werkt goed en
is positief.
Door de negatieve berichtgeving in de buurlanden over de
politieke onlusten en demonstraties zijn er dit jaar weinig toeristen, terwijl
zij het toerisme net hard nodig hebben. We verlaten Cool Running met een warm
hart en veel respect voor Samantha.
Onze voorlaatste stop in Malawi is Cap McClear, dat we aan
de andere kant van het meer zien liggen. We moeten echter een hele omweg
afleggen om er te geraken. Eerst terug naar Salima en dan via Monkey bay naar
Cap. In Salima kunnen we mee met een publieke taxi maar moeten de ‘witte mzungu
prijs’ betalen. Na wat discussie en de hulp van een vriendelijke dame krijgen
we toch een eerlijke prijs. We starten met teveel in de auto, de koffer kan
niet dicht door de overtollige bagage, onze rugzakken worden op het dak gelegd
en aan de ruitenwissers hangt vis te
drogen. Onderweg stopt onze chauffeur bij
een minibusje die overkop is gegaan, gekanteld door te overladen en te snel
rijden. Ook onze chauffeur stopt nog meerdere keren om mensen bij te proppen.
Als we hem erop wijzen dat hij nu toch ook overladen is krijgen we, zoals
altijd, een belachelijk weerwoord terug: “ik weet wat ik doe!” en hij raast
verder aan 110km/uur. Plots zet hij de auto langs de kant van de weg, hij wil
dat we uitstappen, betalen en zegt dat we meekunnen met de publieke taxi van zijn
(zogezegde) broer die er ondertussen ook
bijgekomen is. Daar gaan we weer. We weigeren en willen pas betalen als
we in Monkey bay aankomen. En zo wisselen we langs de weg van publieke taxi. In
Monkey bay betalen we zoals afgesproken. De broer wil ons ook wel naar Cap
Mclear brengen
maar vraagt voor deze rit van 18km een woekerprijs. Ik ben woest
en ik spuwde gegarandeerd vuur als ik een draak was. Hij zegt sorry en is
onthutst als ik de ‘sorry’ niet pik. Er komt er hem zelfs eentje mee bemoeien
dat het toch belangrijk is om de ‘sorry’ te aanvaarden. Maar neen hoor ‘sorry’
ik aanvaard de ‘sorry’ niet, wat de Malawianen heel genant vinden. Het gevolg van de situatie is dat een minibus ons
naar boven brengt zonder dat die volgeladen is. Het is altijd hetzelfde: Malawianen
zijn superlief en vriendelijk totdat er geld bij te pas komt, dan willen ze uit
één kwatcha twee kwatcha slaan. Cap mc Clear is één van de toeristische
trekpleisters, wat te merken is aan de logieprijzen en de bedelende kinderen. Zo
duwen meerdere kinderen een briefje onder onze neus waarin ze geld vragen
voor vervoer,
om een match te kunnen spelen
tegen een andere ploeg. Foute inzet van volwassenen. Het bedelen voelen we
vooral aan de waterkant, als we het dorp ingaan voelen we een totaal andere
vibe. Kinderen zijn hier zeer hangerig en lopen in grote groepen mee met ons.
Wij zorgen voor een welgekomen afwisseling. In het dorp staan heel veel prachtige
baobab’s. Er zijn in Cap McClear iets meer toeristen, al loopt dat hier ook
geen vaart. Wij settelen ons vlakbij het strand in een hut en genieten van ‘dit
is Malawi’. Het ontbijt is inbegrepen maar na dit ontbijt gaan we altijd
ontbijten bij de buren. Desondanks bilharzia duik ik toch het helderblauwe
water in. Al het water dat we hier gebruiken om ons te wassen, om onze kledij
te wassen, wandelen met onze voeten in het water,…zorgt dat we in aanraking
komen met het water, er is bijna geen ontkomen aan. Het gevolg is dat we binnen
twee maanden
preventief medicatie moeten nemen om ons te beschermen. We kopen
overmorgen de medicatie in Lilongwe. Om 18u kunnen we al genieten van de mooie
zonsondergang. Even later is het donker en kunnen we naar miljoenen sterren kijken
in de heldere hemel. Dit is een voordeel van een leven zonder elektriciteit. We
zitten goed in Malawi-modus, wat betekent dat we het rustig aan doen en
genieten van het alledaagse leven aan het water, zeearenden spotten die het
meer induiken,….Zalig!!
Vandaag een korte doorreisdag. Met een publieke taxi rijden
we naar Chitimba, 100km verderop. De weg loopt parallel langs het meer. Onderweg
zien we veel zelfgemaakte bakstenen die liggen te drogen en baksteenoventjes.
Deze eenvoudige rode-baksteen-huizen zijn typisch voor heel Malawi. Chitimba is
niet meer dan een gehucht met slechts twee overnachtings-plaatsen. We kiezen
voor een chalet in Chitimba-camp dat gerund wordt door een Hollands koppel. En
zoals te verwachten valt is alles hier keurig en netjes geor-ganiseerd. Ze kozen
er 12 jaar geleden voor om hun Westers leven in te ruilen voor een leven op
deze campsite, gelegen aan een breed strand bij het meer. We bezoeken
de lokale markt bij de main road, met aan beide handen enkele Afrikaantjes. Ze
zijn heel schattig en genieten
van de aandacht die ze krijgen, hun oogjes
stralen terwijl ze contant ‘muzungu, muzungu’ roepen. De markt is niet veel
zaaks, vooral vis, tweedehandskledij en Afrikaanse lendendoeken. Ook hier
merken we hoe arm dit deel van Malawi is. Er zijn weinig groenten en fruit te
krijgen, enkel tomaten, aardappelen en maniok. Ze verkopen ook een soort van
gedroogde polenta. Er is gelukkig ook een mevrouwtje die bananen verkoopt. Het
meer doet denken aan de zee, met een strand, golven op het water. Maar het
water is zoet en er zijn geen schelpen of krabbetjes. Bij goed weer kunnen we de
Tanzaniaanse bergen aan de overkant van het meer zien. Ook al is het hier nu
winter, het is voor ons zomers zonnig met een sterke wind. We maken een mooie
strandwandeling en zien het lokale leven langs de waterkant: kinderen in en
rond het water, vissers die hun netten
herstellen, vrouwen die de was en de
afwas doen in het water,… Als we terug op de camping komen is er net een overlandtruck met
20 toeristen aangekomen. We geraken met één van hen aan de praat. Ze vertrokken in
Johannesburg, in Zuid-Afrika, en reizen in 40 dagen door 8 Afrikaanse landen om
na 10.000km te eindigen in Nairobi, Kenia. Gemiddeld dus 250km per dag in de
truck! Niets voor ons.
Chitimba is ook de uitvalsbasis voor een tweedaagse
bergtocht naar Livingstonia dat op een hoogplateau, 1000m boven het meer, ligt.
Dit dorp was honderd jaar geleden een belangrijke Schotse missiepost. In deze
post was lange tijd het grootste en beste ziekenhuis van Midden-Afrika. Omdat
we de warmte voor willen zijn vertrekken we vrij vroeg, elk met onze kleine rugzak,
14km naar boven. Het eerste deel van de
aardeweg is heel steil, maar wordt
gaande weg beter. Hoe hoger we komen, hoe mooier het zicht op het meer wordt.
We zien over het meer grote zwermen meervliegjes op het vasteland afkomen.
Deze meervliegjes zijn een enorme plaag. Voor de lokalen is dit echter een
meevaller, ze vangen de vliegjes en maken er burgers van! Half weg is er een
bergbronnetje om ons te verfrissen. We wandelen via vele zigzagweggetjes naar
boven en bereiken tegen de middag onze lodge, waar we zullen overnachten. Het
is een eco-lodge die gerund wordt door een Kortrijkzaan (die er nu even niet
is). De ligging is prachtig, met zicht op de bergen en het meer. Het geheel is
heel mooi en smaakvol ingericht. Na de lunch bezoeken we de waterval. We vragen
de weg aan een lokale jongen die zo vriendelijk is om ons voor te gaan. Maar
dit met een duidelijke bijbedoeling. Hij vraagt ons geld en wordt arrogant als we dit
weigeren. We horen ’s avonds dat er regel-matig overvallen zijn op
toeristen langs de zigzagwegjes omhoog. Gelukkig dat we dat nu pas horen.
We worden wakker met zicht op de bergen. Na het ontbijt rekenen we af en schrikken van de 'eco-prijzen' die hier aangerekend worden, het lijken eerder Belgische prijzen. We moeten nog 6 km stappen naar Livingstonia. Anderhalf uur later zijn we boven. We wandelen langs het oude ziekenhuis, dat nog steeds in gebruik is en naar de oude missiepost met de kerk. Alle gebouwen zijn uit rode bakstenen opgetrokken en hebben duidelijk een Schotse inslag. We drinken een koffie in het coffeehouse en kopen een souvenir in het gemeenschapswinkeltje. Voor de terugweg naar Chitimba kunnen we mee in een overvolle laadbak van een oude pickup, samen met een groep Malawiaanse
vrouwen. Na een uurtje zijn we terug beneden, volledig door elkaar geschud en moe van het luisteren naar het getetter van de dames in de laadbak.
De volgende dagreizen we 190km verder naar Nkhata bay. We gaan naar de mainroad waar we meteen meekunnen met een minibus naar Mzuzu, 140km verder. Omdat de bus nogal vol zit en we willen wachten op de volgende bus mogen we vooraan zitten, op de meest comfortabele plaats! Voor het eerst sinds we in Malawi zijn verlaten we de route langs het meer en rijden het binnenland en de bergen in. Tegen de middag bereiken we de busstand in Mzuzu. Daar proberen ze ons van alles wijs te maken en ons te bedriegen, maar een Vlaamse colère maakt daar een einde aan. We worden meteen geholpen en 10 minuten later zijn we met een publieke taxi al op weg naar Nkhata
bay. Onze eco-lodge, Butterfly space, ligt aan het water en is een leuke backpackersplek. Het stadje zelf heeft geen belangrijke bezienswaardigheden, maar is heel levendig en heeft charme. Tegenover de markt is een kleine gevangenis, ook hier zijn blijkbaar stouterikken. Er is een kleine haven waar de Llala, een oude stoomboot, aanmeert die de eilanden van het meer met het vasteland verbindt. We doen het rustig aan, genieten, en gaan relaxen op het strand. Bij toeval ontmoeten we Sekini, een Malawiaan die sinds 7 maanden in Avelgem woont en een klein beetje Nederlands spreekt. Hij is hier op vakantie bij zijn familie. We hebben het zo’n beetje gehad met al dat eco-gedoe en kijken uit naar onze volgende stop in Senga Bay, liefst met een gewoon toilet en een gewone douche.
ij
