LALIBELA ( 24 - 28 APRIL 2019 )

Woehaaaa!!!!  Eindelijk kunnen we ons klein geheimpje met iedereen delen. Ons  klein geheimpje is nu langzaam aan het groeien! We mogen het van de daken  schreeuwen. Woehaaaa, Seppe en Liese krijgen een kleintje en wij daarmee ons tiende kleinkind, we zijn SUPERBLIJ!!

We genieten van de rust in het Parrot guesthouse.  Veel heeft Mékele ons niet te bieden: het is een middelgrote stad en de mensen zijn niet vriendelijk. Als we 's morgens met ons team West-Vlaanderen willen doorreizen naar Lalibela merkt de chauffeur dat hij de auto sloot met de sleutel er nog op. Het is alle hens aan dek, met van alles proberen ze het slot open te krijgen. Wat een toestanden! Een half uur later is het één van hen toch gelukt. We staan erbij en kijken ernaar.

Lalibela is niet gemakkelijk te bereiken. Het is een geïsoleerde plaats hoog in de Lasta bergen. We nemen de binnenweg en rijden 300km over piste door de bergen. Alles is hier gortdroog. De bergen zijn wonderbaarlijk mooi en her en der zien we kleine woongemeenschappen. Hun huizen lijken op hutten omringd door een stenen muur. Het is onvoorstelbaar  dat leven in deze harde desolate omgeving mogelijk is. Er is veel passage langs de weg, te voet, met ezels, met jerrycans op de rug,..we passeren een lange sliert stappende mensen, en dit allemaal op goedkope plastieken sandalen. De chauffeur vertelt ons dat ze terugkomen van een begrafenis van een belangrijk persoon in het andere dorp. We zijn de enigen op de weg, er is verder geen verkeer.

Na 9 uren rijden komen we aan in Lalibela. Nele en Febe worden afgezet bij het Asheton hotel. Als we de kamers en de gezellige binnentuin zien kiezen we om er ook te blijven. Zoals gewoonlijk moeten we even discussiëren over de prijs. We kennen ondertussen ook al de knepen van het vak.

Lalibela is de uitvalsbasis voor een bezoek aan de 12 uitgehouwen rotskerken. Dit zijn echt wereldwonderen. Koning Lalibela wou in zijn dorp een tweede Jerusalem bouwen en deed er slechts 25 jaar over om deze  rotskerken uit te houwen uit de massieve vulkanische rotsen in en rond zijn dorp. De omtrek werd in de diepte uitgehouwen en vervolgens het interieur van buiten naar binnen. Onderaardse gangen en tunnels verbinden deze kerken met elkaar.

Het is hier paasweekend, een bijzondere periode om tussen de erg gelovige Orhodoxen te vertoeven. Wij blijven hier 4 dagen en laten alles op ons afkomen. Het valt meteen op hoe vriendelijk de mensen hier zijn. Ze knikken een goeiedag, heten ons welkom, dat is wel even wat anders dan in Mèkele!  Elke dag, ter voorbereiding van Pasen, heeft een typisch ritueel. Zo lopen de kinderen op goede vrijdag  zingend door de straten terwijl ze 2 keien op elkaar slaan. Op paaszaterdag draagt iedereen een lange grasspriet rondom het hoofd. Dat is hun solidariteit met de doornen kroon die Jesus moest dragen....En op pasen valt het leven hier stil. Niemand werkt, niet dat we anders zoveel werkenden zien maar er is vooral weinig volk op de been.                             

We nemen ons voor om elke voormiddag enkele  rotskerken te bezoeken. Ook al zijn ze de titel "wereldwonder" waard, 50 dollar inkom per persoon is, hier in Ethiopië, gewoon overdreven. Creatief zoals we zijn zoeken we met ons  team West-vlaanderen een betaalbare oplossing. En nee, dat is niet langs de achterdeur proberen binnen te geraken (er zijn zelfs geen achterdeuren). De rotskerken zijn te bereiken via een wirwar van rotsholtes, gangen en tunnels. Er in geraken is één, eruit geraken is nog wat anders. Op goede vrijdag zitten overal gelovigen te bidden , zowel binnen als buiten. We slagen er niet in om ook maar één kerk binnen te geraken! Ethiopiërs beleven hun geloof heel intens: ze kussen de muren, buigen en knielen en maken op en neer bewegingen. We voelen ons outsiders bij dit volksgebeuren!

Op vrijdag nemen wij samen met Nele en Febe ons laatste avondmaal (om in het thema te blijven) in Segenet cafe en restaurant. Na 9 dagen samen reizen gaan we morgen elk weer onze reisweg. Het was vreed leutig met hen. Wij blijven nog even in Lalibela, zij reizen verder naar Bahir Dar.  Het eten is hier lekker en Daroti is een créme van een gastvrouw. Ze vertelt dat het restaurant op Pasen gesloten is en nodigt ons uit om bij haar thuis te komen eten.                                                        Zaterdag is het sowiezo marktdag, maar vandaag wel een heel speciale. Volgens de traditie moet elke familie vandaag een schaap, geit, koe of kip kopen om zondagmorgen te slachten, als einde van de vasten.  De straten zijn 1 gemekker en geloei van alle dieren. Iedereen loopt met één of meerdere dieren rond.

De voorbije 55 dagen aten de gelovige Ethiopiërs geen vlees of dierlijke producten. Vanaf pasen vliegen ze er weer in. Het dierlijk bloed zal rijkelijk vloeien. De dieren worden hardhandig en op beestige wijze aangepakt. Op de markt is het heel druk, er is geen speld tussen te krijgen. Het krioelt er van mensen en dieren. Geen plaats voor gevoelige zielen, we blijven er dan ook niet te lang. We kuieren door de straten, wat geen rustige aangelegenheid is. Iedereen wil  een praatje met ons slaan. Wie zijn we? Waar komen we vandaan? Hoe noemen we? We worden vaak uitgenodigd om buna ( koffie ) te drinken.

Zoals afgesproken zijn we zondagmiddag, tegen lunchtijd, bij Daroti. Ze ziet er fijn uitgedost uit en verwelkomt ons in haar schamele woning. We nemen plaats in hun enige leefruimte die volstaat met zetels. 

Eerst mogen we haar zelfgemaakte honingwijn proeven. Vandaag geen groenten bij de injera! De vasten is voorbij en dat betekent een echte 'vlees'feestmaal. Het schaap is nog maar vers geslacht, overal ligt er bloed. In het hokje naast de eetruimte wordt alles van het versgeslacht schaap verder in fijne mootjes gehakt.  De buurman is de huid van de geslachte geit op zijn koertje aan het nagelen om te laten drogen in de zon. Met een echt koffie ritueel, bonen roosteren, in de vijzel de bonen pletten, opgieten en straffe koffie slurpen nemen we afscheid van de hartelijke familie van Daroti. Een mooiere afsluit van onze Noordelijk route in Ethiopië kunnen we ons niet voorstellen.  Ameseghinalehu Daroti!!!