LAKE BUNYONYI ( 26 - 30 MEI 2019 )

 

Het telkens weer vroeg opstaan en het lokaal reizen is vermoeiend en kruipt in onze kleren. We hebben nood aan vakantie in onze vakantie! We reizen door naar Lake Bunyonyi om er enkele dagen te relaxen. Het is het 2de grootste meer van Afrika en ligt op een boogscheut van Rwanda. Het is een charmant meer bezaaid met vele kleine eilandjes. Het meer ligt op 2000m hoogte en heeft een aangenaam fris klimaat. Het terrasvormig landschap en de vele levendige kleuren groen maken het cartoonachig. Het kratermeer is 25 km lang en 7km breed en behoort tot de diepste van Afrika. De rustige omgeving met spectaculair zicht op vulkanen en de verscheidenheid aan vogelsoorten maken dit eiland tot een fantastische bestemming. In dit meer geen bilharzia maar het is net iets te koud om te zwemmen.

 

We zijn om 6u 's morgens al op stap naar de busstand met Daniël in ons kielzog. Ons madam van Masaai guesthouse had 2 bode boda's gereserveerd want op zondagmorgen en in het donker is er nog geen kat op straat. Ze deed al ferm lastig maar ze hield ook geen woord. Wij zijn blij als er een busje stopt en ons gratis en voor niets dropt in het centrum nabij de staanplaats van onze minibus. We moeten wachten tot de matatu vol zit vooraleer die vertrekt. Na een uur kunnen we vertrekken. Op de deur van het Toyota busje staat dat er plaats is voor 14 personen. Maar zij interpreteren dit wellicht als minimum 14 personen. Weer eens vele tussenstops en mensen bijproppen. In Mbarara moeten we een ander busje nemen naar Kabale. De meesten stappen mee over en er komen er nog enkele bij. Tijdens de stops komen

venters allerlei waar verkopen op de bus en aan het raam. Wij moeten lachen als in de ajuinenstreek bijna elke passagier een grote bundel ajuin koopt.  Ruikend naar ajuin en 300km verder komen wij aan in Kabale. Wij gaan eerst eten vooraleer we ons met een bootje naar onze bestemming laten brengen.

 

Wij laten ons bekoren door de positieve revieuws van OM Bunyonyi cultural hostel. Vanaf de eerste seconde voelen we er ons thuis. Een heel lieve ontvangst in een prachtige omgeving. De eigenaar, Andrew,  is zelf eilandbewoner en heeft met  respect voor de omgeving en  bewoners een kleinschalig eco-hostel gebouwd. Er zijn  3 hutten. Geen stromend water maar het zuivere water uit het meer kan voor alles gebruikt worden. Een ecologisch toilet maar wij vinden het

 

allermooiste aan het project zijn zorg voor de mensen in zijn naaste omgeving; hij koopt enkel groenten van de mensen in de buurt en zorgt voor werk aan de lokale bevolking. Iedereen is steeds vrolijk en lief voor elkaar.                                                       

Wij zijn de enig toeristen en zijn nauw betrokken bij het lokale leven hier. Zo krijgen we een diepere inkijk op hun leven. De enorme armoede van de eilandbewoners is zeer schrijnend en grijpt ons erg aan. Veel kinderen kunnen niet naar school omdat de ouders het geld niet hebben om een boek en een uniform te kopen. Ook Anna woont met haar man en 4 kinderen op een boogscheut van OM hostal. Zij komt hier elke dag helpen. Haar dochtertje Rebecca van 9jaar neemt de zorg op haar van  kleine Marie. Als de baby moet drinken komt ze Marie naar mama

 

brengen. Ze blijft dan wat rondhangen want meer heeft het meisje niet om handen. Lief om te zien hoe goed ze zorgt  voor haar zusje maar eigenlijk hoort ze op school te zijn. Papa helpt hier ook want het hostel is recent en er is nog wat heel wat werk hier. Ofwel draagt Anna haar baby rondom haar ofwel doet Marie haar dutje op de grond. Als wij gaan wandelen in de mooie omgeving komen wij ongelooflijk veel kinderen tegen. Niemand draagt schoenen, wat op zich ook een teken van grote armoede is. Kinderen moeten hier vooral hout sprokkelen en water uit het meer halen in kleine bidons. Wij kunnen het bij ons thuis niet voorstellen! Hun dag begint als het licht wordt en eindigt als het donker wordt, geld om 1 zonnepaneel te kopen is er  niet. Wat hen allen siert is hun aanstekelijke glimlach en hun vriendelijke babbels.

 

Wij nemen ook eens de boot naar een ander eiland en we bezoeken er een paar  schooltjes. We worden vrolijk als we de krachtige en hoopvolle kinderen ontmoeten. Ze lopen naar ons toe en wij worden echt op handen gedragen. Mzungu, mzungu,...We hebben een boeiend gesprek met een leerkracht die ons zegt dat hun grootste ambitie is om alle kinderen op school te krijgen en dat ze geen analfabeet meer blijven. Later  horen we dat maar 20% doorgaat naar het middelbaar onderwijs. Ze hebben prachtige slagzinnen die mooi uitgeschreven waarden willen bijbrengen. We voelen de sterke motivatie van de leerkrachten en een grote noodkreet naar donaties want ze zijn heel erg beperkt in middelen. In de klasjes tonen de kinderen heel trots hun eindexamen maar wij zien helaas dat niemand meer dan 20% behaalde. We bewonderen de enorme inzet van de leerkrachten!

 

We schrikken van de vele weeskinderen in de school.  Het raakt ons allemaal meer dan we zelf willen. Rond 2010 stierven veel mensen aan aids waardoor al deze  kinderen wezen werden. Ouders stierven door gebrek aan medicatie en gepaste zorg. De leerkrachten nemen het ook als hun zorgtaak om gastgezinnen te zoeken voor die kinderen, of om ze zelf in huis te nemen. Bij een schooltje is ook een opvangplaats voor 100 kinderen. Hun schreeuw naar donaties is enorm.

Kinderen varen, in overvolle kano's, van thuis naar school. In het droge seizoen gaat de wind hard te keer waardoor er minstens 1 keer per week kano's omkieperen en kinderen verdrinken. Vanuit het hostal willen ze zorgen dat er zo snel mogelijk reddings-vesten beschikbaar zijn.

 Ons verblijf is doorspekt met gemengde gevoelens. Die zeer schrijnende leefsituaties aan de lijve ondervinden is lastig en raakt ons enorm. We moeten ons knopke vele keren omdraaien. De ongedwongen vriendelijkheid van de mensen siert hen enorm. Wij beslissen om hier nog een extra dag te blijven.

Onze laatste namiddag gaan we eilandhoppen. Davis pikt ons op met zijn boot. Hij groeide op bij het meer en kan ons heel wat vertellen over het leven op en rond de eilandjes. We spotten heel veel prachtvogels. Zo ook de kraanvogel die trouwens de nationale vogel van Oeganda is. We varen voorbij het strafeiland. In de jaren 40 werden zwangere ongetrouwde meisjes daar gedropt. Niemand kon zwemmen en overleven was geen optie. We houden halt

 

bij het eiland waar dokter Sharp (Protestantse missionaris uit Scotland) samen met zijn vrouw een Leprakliniek bouwde. Davis vertelt over wat de bewoners allemaal gebruiken uit het weelderige natuur om te leven en te overleven. Op het eco-eiland werd het eerste verblijf gebouwd voor het toerisme. Kinderen dansten dan 's avonds voor de toeristen. Een aantal toeristen vonden dit niet kunnen en begonnen ze te doneren zodat de kinderen naar school konden. Velen kregen zo kans om verder te studeren.

's Avonds zitten we gezellig bij de 'omuriro' (het vuur). We nemen met veel dankbaarheid afscheid van de staf van het hostel.