KONSO & ARBA MINCH ( 5 - 7 MEI 2019 )

We gingen gisterenmorgen op prospectie bij de bushalte. Zo weten we precies waar we moeten zijn om de bus naar Konso te nemen en dat we elk 100 birr moeten betalen. We zijn vroeg uit onze veren en om 8u paraat bij het busstation. We krijgen het al een klein beetje op ons zenuwen als ze weer eens het dubbele vragen als ze ons hoofd zien. We buigen niet en na heel wat discussie plooien ze toch voor 100birr. Een uur later is het Toyota busje vol en kunnen we vertrekken. Onderweg geraakt het voller en voller.  Op een bepaald moment zitten we als 24 sardines in een blik en een blatend schaap in de auto. Een joelende menigte staat plots rond onze auto. Een volwassen zieke man, die totaal niet op zijn benen kan staan, zou mee moeten. Het is een hele klus om hem op de grond in de auto te leggen. Wij zijn erg aangedaan door wat wij zien. Maar we voelen aan de anderen dat dit gewone koek is.

Aan de rand van Konso rijden we door groene valleien, met hun mooie  maringabomen landbouwterrassen, waar vooral tef, sorghum en maïs op verbouwd wordt. De landbouwterrassen doen ons denken aan die van Sapa in Vietnam en zijn erkend door Unesco als cultureel landschap. We zijn van plan om enkele dagen in Konso te verblijven om de mooie omgeving te verkennen. Het enige redelijke hotel dat wij voor ogen hadden ligt in een louche buurt en is ferm achterhaald. Er is geen stromend water en de kamer is vuil en vies.  Onze zin om hier te blijven daalt tot onder het vriespunt. We beslissen om direct door te reizen naar Arba Minch. Bij het busstation vertellen ze ons dat er geen bussen meer rijden vandaag omdat het al middag is en de bus niet meer vol zal geraken. Een zogezegde vriendelijke chauffeur wil ons met

zijn kleine minibus "privé" brengen voor 1000birr. Die prijs is afschuwelijk te veel. Maar wij willen er persé weg en staan voor een moeilijk dilemma. We openen de discussie en om een zeer lang verhaal kort te maken geraken we weg voor 500birr. Het wordt een heksenrit van ons leven. De chauffeur rijdt als gek, muziek staat koei luid, hij kauwt de hele weg chat en van "privévervoer" is geen sprake. Hij stopt overal om de auto vol te laden en vraagt nog birr aan iedereen. We moeten helaas weer eens ondervinden dat het onmogelijk is om sluitende afspraken te maken.  Als we aankomen in het busstation van Arba Minch betalen we 300birr en laten een woeste chauffeur achter. We vinden een kamer in het toeristenhotel. Het is wat groots, maar er is een mooie tuin en de kamer is in orde.

's Avonds ontmoeten we er Laila en haar Ethiopische vriend Kaliman. Laila is van Gent en reisde al de halve wereld rond. Ze settelde zich 6 maanden geleden in Arba Minch. Ze zorgt er voor een groepje straatkinderen in de buurt. Het is een leuke en boeiende ontmoeting. Door haar ervaring en verhalen  krijgen we een diepere inkijk in het leven in Ethiopië. Kaliman gidst en zal voor ons een bezoek regelen aan de Dorze. Wij vroegen tijdens onze reis aan meerdere mensen of er in het Zuiden malaria heerst. We kregen steeds een ontkennend antwoord. Maar Laila zegt dat dit totaal niet klopt en dat we zelf in epidemiegebied zijn! We schrikken ons een bult en vinden het onverantwoord dat men ons de foute info gaf. Waarom doen ze dit toch? We starten meteen met onze pillen in te nemen.

De Dorze maken op ons een vriendelijke en ongedwongen indruk. Bedelen doen ze nauwelijks en ze ontvangen ons heel  hartelijk. Ze leven op de westelijke rand van de grote Afrikaanse slenk, hoog boven Chencha en het is er  5 graden koeler. Hun leefgebied is uitbundig groen en zou, door de hoogte,  malariavrij zijn. Er groeien bamboe en valse bananen in overvloed. De valse bananen vormen hun basisvoedsel. De plant draagt geen bananen, maar ziet er voor de rest bijna uit als echte bananenplanten. De stelen zijn niet groen maar donkerpaars en het is dit deel van de plant dat verwerkt wordt tot een pannenkoek.. Wij wandelen het dorp rond en de omgeving is heel mooi. Het is vandaag marktdag. Van overal uit de andere Dorze-dorpen komen de mensen te voet naar de markt.

Het is voor ons een aangenaam spektakel. De Dorze huizen zien eruit als grote bijenkorven, gebouwd van bamboestokken en bananen-bladeren. Als termieten en vocht de huizen aanvreten, worden de huizen verplaatst. Ze zijn dan 25 centimeter minder hoog en ook het deurgat wordt navenant kleiner.

Wij krijgen de kans om Kojcho te proeven met zeer pikante saus en honing. Dit is een soort chapati gemaakt van de valse bananen. Zottekes hoe ze  op zeer korte tijd zo iets lekkers kunnen bakken. Men schraapt de stelen tot moes en laat het resultaat enkele maanden ondergronds fermenteren gewikkeld in bananenbladeren. Zo bekomt men een witte korrelige basisgrondstof, die ruikt naar sterke kaas en die men kneedt en versnijdt en waaraan men nog een klein beetje water moet toevoegen om een deeg te bekomen.

Een bol deeg wordt dan plat geduwd en gebakken tussen twee bananenbladeren. Zo bekomt men kojcho. We proeven ook van dezelfgemaakte straffe Haraki, het lijkt op laolao van Laos, mmmm...tijdens de wandeling door het dorp ontmoeten we de oudste inwoner. Hij is aan het weven op een groot handmatig weefgetouw. De Dorze vervaardigen zelf de shoma-stof, het fijnste geweven textiel. We eindigen op de markt waar de zaden uit de katoenplukken wordt gehaald, waar er geneeskrachtige kruiden worden verkocht, veel kleurige katoenstrengen zijn te koop,...en in het lokaal cafe drinken we nog een honingwijn op elk zijn gezondheid. Een bijzondere dag op een bijzondere plaats op onze bol. We zijn telkens weer verwonderd hoe de tribes kunnen overleven met alles wat ze in hun nabije omgeving vinden.

 We gaan een halve dag op stap met Laila en Kaliman naar een beschermd natuurpark in de buurt. We beginnen de dag met  een ontbijt, samen met enkele straatkinderen. Daarna rijden we met een bajaj naar het park. We wandelen naar de 40 natuurlijke waterbronnen die water leveren aan heel Arba Minch. Een lokale gewapende scout vergezelt ons omdat er regelmatig overvallen zijn in het park. 's Avonds nemen we, bij een pint, afscheid van Laila en Kaliman en overhandigen hen onze Bradt Ethiopie 2019 (die we zelf kregen van Nele en Febe).