ILE SAINTE MARIE & ANTANANARIVO ( 21 - 28 AUG 2019 )

Stipt om 4u worden we, samen met nog een andere reiziger, opgepikt door het busje van de bootcompany. Als we ons willen registreren in het kantoor blijkt dat we bij de foute company terecht gekomen zijn. Het is blijkbaar voor iedereen vroeg? Een telefoontje naar Cap Sainte Marie en we worden even later opgepikt en gedropt bij de juiste company. Het ontbijt, dat inbegrepen is, stelt niets voor: een kopje thee of koffie en 3cm stokbrood.  Wij zijn de enige vreemdelingen in het busje naar de haven Soanierana Ivongo. Wij dachten dat we alle  slechtste wegen reeds bereden hadden op onze reis, maar niets is minder waar. De weg (RN5)  is de grote winnaar in erbarmelijk wegdek. Wat ooit een asfaltweg was, is nu een hindernissen parcour vol gaten, putten,.. Het eerste deel van de rit, van Tamatave naar Mahambo, 65 km duurt meer dan 3 uur.

Ochtenddutten zit er totaal niet in. Eens het daglicht er is kunnen we weerom  genieten van het tropische regenwoud en het lokale leven in en rond de bamboehutjes. De volgende 90km is de weg veel beter en twee uur later bereiken we Soanierana Ivongo.

De stad en de haven zijn zeer vies, vuil en ongezellig. In onze ferryboot is er plaats voor 20 mensen. We doen onze zwemvesten aan om de oversteek naar Ile Sainte Marie te maken. De haven uitvaren is geen makkie door de hoge golven en de woelige zee. Eén van de hulpjes kruipt over de boeg tot voor de kajuit. Hij moet met een trekker de ruit vrijwaren van de spetters van de golven, zodat de schipper de hoge golven ziet afkomen. Voor ons lijkt dit een beangstigende job. We worden opnieuw dooreengeschud zoals in het busje maar deze keer door het op en neer gaan van de boot.

Eénmaal aan land staan er ons velen op te wachten met hulp en advies maar op dit kleine eiland zal het wel alleen lukken.  We kiezen om in het dorp, Ambodifofatra, te blijven. Een dorp heeft net iets meer te bieden dan een afgelegen strandhutje. We hebben onze zinnen gezet op hotel Hortensia maar dit is helaas volzet voor vandaag. Morgen komt er een kamer vrij en proberen we opnieuw. We gaan voor de 2e keuze in een houten bungalow, even verder op. We kunnen beginnen aan het uitbollen van onze lange reis….

Het dorp is een paar straten groot en heeft enkele gezellige restaurantjes en winkeltjes. Er verblijven hier opvallend veel Fransmannen die heel nauwe vriendschappen hebben met jonge lokale meisjes. Het eiland is van zuid naar noord 60km en het breedste punt 7km. Het eiland is één grote mooie botanische tuin vol

exotische planten. Hoe kan het ook anders… het ene moment valt het water met bakken uit de lucht en het ander moment is de zon volle bak van de partij, steeds met aangename temperaturen.

Het eiland was rond de 18e eeuw een echt piratenbolwerk. De ligging was ideaal, hun schip konden ze verstoppen achter Ile aux Forbans vanwaar ze zicht hadden op de handelsroutes van de scheepvaardij. Daarnaast hadden ze op de eilanden een overvloed aan fruit. Een aantal beruchte Franse en Engelse piraten liggen begraven op het piratenkerkhof op een heuvel in Baie des Forbans. We maken er een tocht van om hen ook onze laatste groet te brengen. Enkele graven verdwenen reeds in de zee omdat er elk jaar ferme cyclonen over het eiland razen en zo delen van de oevers verdwijnen. De weg naar het kerkhof is

tropisch mooi en gaat via meerdere lagunes.

Vanuit  de baai zien we ook de eerste gebouwde katholieke kerk van Madagaskar.

We huren een brommer en rijden naar het eiland Ile Aux Nattes dat aan de zuidkust ligt. Het eiland zelf is enkel te bereiken per pirogue. Er zijn hier mooie stranden, er zijn geen wegen waardoor er geen auto’s rijden. De zee is helderblauw, de zon is enkele uren van de partij, meer hebben wij niet nodig. We verkennen  het kleine eiland en wandelen door het dorp. Hier heeft de tijd stilgestaan, de eilandbewoners leven ver weg van de moderne wereld, van de consumptie en zijn op zichzelf aangewezen.  We smullen overheerlijke zee- verse vis. Eentje van ons beiden plonst in de zee en zo gaat ook deze dag aan ons voorbij. Drie lemuren zijn van de partij en laten van

zich horen. We zijn getuige van “als 2 lemuren vechten voor een been, loopt de derde ermee heen”-gevecht. Een oorverdovend agressief gekrijs. We weten niet goed wat ‘Nattes’ betekent maar we veronderstellen ‘zandvlooien’ want eentje van ons beiden heeft ontelbaar veel vlooienbeten.

Zondag is hier een rustdag, Voor ons zeker, het is onze laatste zondag op onze reis.  In het dorp valt het leven stil. Op een pleintje zijn er hanengevechten, enkel voor hanen en mannen. Die mannen koesteren hun dieren alsof hun leven ervan afhangt. Ze strelen de hanen, keuren hun pootjes,….niet de mooiste activiteit.

We vliegen terug naar Antananarivo, waar we nog een laatste vakantiedag hebben en een ereronde doen in de stad.

 Tegenwoordig zien wij overal 2-lingen! Onze familie Filmar wordt nog een beetje groter. Jolle en Wendy krijgen een 3e en 4e kindje, een 2-ling op komst. Oona en Kato worden trotse zusjes. Zij blij, wij blij, iedereen heel blij.  Onze gedachten dwalen meer en meer weg in de richting van: volgende week dit, overmorgen dat... Het kriebelt als we aan onze kleintjes, de kleintjes op komst, onze grote kinderen en co's, aan mamz en aan iedereen denken.