Als we om 8u aankomen bij de busstand zien we onze bus, een
overvolle taxibrousse, voor onze ogen vertrekken. We weten wat dat betekent:
wachten tot de volgende bus weer overvol zit. Het valt nog mee, na een klein
uurtje kunnen we vertrekken. Fianarantsoa is de hoofdstad van de provincie en heeft de
meeste scholen en kerken van Madagaskar. De stad betaat uit drie delen: de benedenstad, de nieuwe stad en de
historische bovenstad. We komen toe in
het drukke taxibrousse-station in de beneden-stad. Alles voelt hier chaotisch aan. Ons hotel, Three Palms, ligt in de nieuwe stad. Na een ferme klim van een
half uur zijn we er! De ongezellige kamer die we eerst aangeboden krijgen kunnen
we gelukkig omruilen voor een andere kamer. Helaas merken we pas ’s avonds dat
onze kamer boven het restaurant
ligt, waar niemand komt eten, maar waar elke
avond tot 21u karaoke wordt gezongen. We zijn in de Hooglanden waardoor we ’s
avonds onze dikke trui moeten aantrekken. De benedenstad willen we niet verder verkennen, wel de oude Franse bovenstad. Vanaf de kathedraal kunnen er geen auto’s meer rijden en moet alles te voet gebeuren langs de vele trappen, smalle straatjes en steegjes. Het is hier mooi en gezellig. We voelen ons zowat in een oud bergdorp in de Franse Pyreneeën. Er worden, terecht, veel inspanningen gedaan om deze historische stad te beschermen. Fianar is ook de uitvalsbasis voor een bezoek aan het
nationaal park Ranomafana. We regelen vervoer naar en van het park dat 65 km
van Fianar ligt. Dit dichte tropische regenwoud is werelderfgoed van de Unesco
en
ligt op 600m tot 1400m hoogte. We trekken, met een lokale gids, vier uur
door het woud dat een zeer lastig reliëf heeft. Maar het vele lastige klimmen
en dalen loont de moeite, we spotten meerdere soorten bamboemaki’s en sifaka’s.
In dit woud zijn meer dan 12 soorten maki’s geteld! Het woud bevat ook
orchideeën maar die bloeien nu jammer genoeg niet omdat het winter is. We
ontdekken ook planten die we voor het eerst zien: de bijzondere varensboom (die
beschermd wordt), de reizigersboom (een stam met een waaier van grote
palmbladeren aan beide zijden). We komen ook memoriestenen tegen. Bij deze
herdenkingsstenen van overleden voorouders komen nog steeds mensen offers
brengen en hulp vragen.
Het dorp Ranomafana dankt zijn naam aan de warmwaterbron die
in de buurt ontspringt.
Want “Rano” betekent water en “mafana” betekent warm.
De Fransen maakten hier een kuuroord van. Het is enkel te bereiken via een
hangbrug over de rivier. Op vandaag is het een warm waterzwembad. Ik geniet van
de welness van het warme water. En Filip staat er bij en kijkt er
naar!
Tijdens de terugweg zien we overal typische
Betsileo-huizen en –dorpen, rijstterrassen op de flanken van de heuvels
en veel baksteen-velden en
baksteenovens. Aan de hoeveelheid bakstenen te zien moeten er nog veel huizen
gebouwd worden in Madagaskar. Met de ondergaande zon rijden we Fianar
binnen. Het is goed en mooi geweest en
na nog één avond tanden bijten tot 21u en luisteren naar de valse klanken van
de karaoke gaan we slapen en reizen we morgen verder.
De RN7 is de enige hoofdweg die de hoofdstad met het Zuiden
verbindt. Hoofdweg is echter niet het juiste woord, want dan is de binnenweg Marke-Bellegem
ook een hoofdweg! Er kunnen net 2 auto’s elkaar dwarsen en er zijn verrassend veel
putten. De route naar Ambalavao is zoals rijden in een documentaire. Het
landschap is aanvankelijk droog en dor, dit gaat over naar ruiger berggebied en
naarmate we Ambalavao naderen krijgen we vele mooie vergezichten van
rijstterrassen. Na 3,5 uren genieten van de vele mooie uitzichten zijn we er.
Ambalavao is één van de mooiste dorpen van het hoogplateau. De huizen zijn
kleurrijk beschilderd met een typisch houten balkon, cowboystijl. We settelen ons in Résidence de Betsileo, tot
in mei uitgebaat door een Fransman en zijn Malagasissche vrouw en nu in handen
van lokalen. We worden zeer har-
telijk ontvangen. Het huis heeft iets koloniaals
en is zeer gezellig. We verkennen Ambalavao en het is een plezier om er rond te
lopen. Hier wonen de Betsileo, bekend om hun onge-dwongenheid en vriendelijkheid.
De mensen dragen opvallende breedgerande hoeden. We hebben de indruk dat ze op
weg zijn naar Waregem koerse met hun sjieke hoeden.
Op 13km van Ambalavao ligt het Anja reservaat, wat hoog op
onze to-do lijst staat. Het Anja reservaat garandeert nauwe ontmoetingen met
lemuren. We nemen een tuk-tuk tot aan
het reservaat en regelen bij de inkom een (verplichte) gids. . Daarnaast gaat
er ook een spotter mee die gespecialiseerd is in dieren zoeken. De
inkomprijzen liggen vast. Een coöperatieve beheert deze inkomsten. Het grootste
deel gaat naar de scholen in de 6 omliggende dorpen Wij hebben onze
wandel-
schoenen aan, de spotter stapt op blote voeten. We zijn blij met onze
keuze om de grote toer te doen. Alle tour-operatours doen de kleine toer en
stappen slechts de eerste 200m, daarna keren ze terug. Vanaf dan komen we geen
kat meer tegen. Enkel nog vele lemuren en kameleons waarvan de dames in kwestie
heel fotogeniek zijn door hun mooi felgroene kleur. Soms met een vleugje rood
afhankelijk van de struik waar de dame zich bevindt. gelukkig dat de spotter
mee is, wij zouden de kameleons gegaran-deerd voorbij lopen. We zien ook de
plant-hopper, een totaal vreemd insect,
dat voor ons lijkt op wit mos die leeft van kleine insecten. Na een lommerrijk
bosgebied is het klimmen en klauteren over, tussen en in de enorme rotsblokken
en genieten van de fraaie vergezichten over de rijstvelden vanop
een enorme
blok granietsteen.
Na onze 4 uur durende tocht verkennen we het nabijgelegen
Betsileo-dorp en wandelen verder langs de rijstterrassen. Er is veel
bedrijvigheid, er wordt overal geploegd en geplant. Het is er zo stil dat de
mensen over verre afstanden kunnen communiceren met elkaar. Hun traditionele
huizen zijn rechthoekig, lang en smal en hebben een typisch dak. De mensen zijn zeer vriendelijk en roepen ons
altijd een bonjour of een salamaa, de kinderen roepen “vaza salu”. Het is aangenaam
vertoeven op die plek, we missen de grote hitte uit het Zuiden zeker niet. We
willen met de taxibrousse terug, wat minder vlot lukt dan gedacht. Na 6km
stappen stopt een taxibrousse en kunnen we eindelijk mee naar Ambalavao.
Dit stadje is de draaischijf van de zeboehandel in de regio.
De zeboe dient als pakkendier, als transport, het vlees wordt gegeten en de
melk wordt gedronken. Op woensdag is er zeboemarkt even verder op. Deze markt
is werkelijk ‘the place to be’ als we veel mannen en koeien willen samen zien.
Van overal komen ze met hun kuddes toe. We snappen maar niet hoe ze hun beesten
uit elkaar kunnen houden. We hebben wel één systeem door, namelijk dat ze ferm
meppen op de dieren met hun stokken. Het is hilarisch om te zien hoe ze steeds achter
de kalveren moeten sprinten die proberen te ontsnappen. De kleintjes zijn het
marktgebeuren duidelijk nog niet gewoon.
Ambalavao is ook de thuisbasis van het beroemde
ambachtelijke papier van Antaimoro. We bezoeken het atelier en bewonderen hoe
kunstig het papier wordt versierd met gedroogde bloemen en bladeren. Ambalavao
is gezellig en een plaats die we niet meer zullen vergeten.
Vanuit Tulear rijden we, via een uitgestrekte palmenvallei
met veel baobabs, door het droge Zuiden naar Ranohira. Onderweg veel armoedige
dorpen met hutten van takken of aarde. We passeren het stadje LLakaka, waar 50%
van de saffier in de wereld wordt ontgind en verhandeld. We rijden ook voorbij uitgestrekte
savannes en komen zo in het gebied van de Bara-stam, een nomadisch herdersvolk
dat leeft van de veeteelt en zich graag vergelijkt met de Masai. De Bara hebben
een negroïde uiterlijk en staan bekend als gekwikste veedieven. Zo moet een man
die wil trouwen enkele runderen kunnen stelen, als bewijs van zijn dapperheid. Tegen
de middag worden we afgezet bij onze ecolodge in Ranohira. Het dorp stelt niet
zoveel voor, enkele winkeltjes en lodges. Toch is het hier een komen en gaan
van toeristen. Het dorp ligt
nl. aan de voet van één van de meest bijzondere
parken van Madagskar, Isalo NP. Na de lunch verkennen we het dorp en informeren
voor een dagtocht voor morgen in het Nationaal Park. Het valt nogal duur uit,
maar we laten het niet aan ons hart komen. Vanuit onze bungalow hebben we een
prachtig vergezicht op het gebergte. Onze buurman is een kameleon die in de
boom naast onze bungalow woont.
Om 8u zijn we al bij het gidsen kantoor en maken kennis met
onze gids, Olivier. Hij behoort ook tot de Bara-stam en gidst al meer dan 20
jaar. Olivier brengt er meteen de sfeer in, hij houdt van (zijn eigen) mopjes
waar ook wij hartelijk moeten om lachen. We maken een dagtocht door dit immense
gebergte van zandsteen. We stoppen bij één van de vele grotten. Olivier vertelt dat de Bara, volgens de traditie, hun doden tweemaal begraven. Een
eerste maal
wordt het lichaam in een grot gelegd. De astroloog van het dorp bepaalt
wanneer de ziel voor een tweede keer begraven mag worden, meestal enkele jaren
later. De resten worden dan verzameld in een kistje en na een groot dorpsfeest
definitief in de familietombe geplaatst. Onze gids heeft oog voor alles, zo ziet hij wandelende takken in een struik, waar wij zo aan voorbij zouden lopen. We gaan steeds dieper de bergen in,
het uitzicht is fantastisch! Dit woestijnachtige gebied doet enigszins denken aan Colorado in de Verenigde staten. Wat een spectaculair zicht!
We dalen af en wandelen naar de Piscine Naturelle, die omgeven is door een
prachtige oase. Volgens Olivier mag je niet met kleren aan zwemmen omdat het
heilig water is…grapjas. We zien voor het eerst de ringstaartmaki's! De tocht gaat verder over een
kale vlakte. Het is snikheet, dat is dus puffen en blazen.
Olivier waarschuwt ons voor schorpioenen onderweg. Als bewijs draait hij enkele
stenen om en daar zit inderdaad een schorpioen! Onderweg krijgen we uitleg over de veel medicinale plantende hier groeien! We dalen steeds verder naar beneden tot bij de
rivier, waar we picknicken. Even later zien we een sifaka, een witte primaat,
die zich gewillig laat fotograferen. We volgen de rivier stroomopwaarts en gaan
steeds dieper de canyon in om uiteindelijk te eindigen bij het blauwe en zwarte meer. Wij laten het zwem-men in
het ijskoude water voor wat het is. De flora onderweg is fantastisch mooi, de
foto’s spreken boekdelen. Al bij al, een stevige maar schitterende dagtocht. We regelen's avonds opnieuw twee zitjes
in een lege auto rihting hoofdstad, deze keer naar de stad Ambalavao.
Na
het diner worden we in de lodge verrast met een gastoptreden van een lokale
band. We genieten van de mooie, aangrijpende muziek.
Na het ontbijt wandelen we naar een dorp, bij de ingang van
het Isalo-gebergte. Onderweg zien we vrouwen die in de rivier de was aan het
doen zijn, mannen die met de zebu’s op stap zijn, kinderen die aan het spelen zijn.
Het dorp is zeer eenvoudig. De maniok
ligt te drogen op het dak. Rond de hutjes zijn er kleine moestuintjes. Op de
terugweg worden we, onverwacht, opgepikt door de chauffeur die ons naar
Ambalavao zou brengen. Hij is drie uur vroeger dan voorzien, maar geen nood, een
kwartier later is onze rugzak gevuld en kunnen we vertrekken naar Amblavao, een rit van 200km.
Het vervoer met de lokale, overvolle busjes begint serieus
in onze kleren te kruipen. We kiezen voor de luxe en vliegen naar
Zuid-Madagskar om daarna over land in meerdere etappes terug te reizen naar de
hoofdstad. Maar ook dit is op zijn Afrikaans, de vlucht werd in 12uur tijd 3
keer gewijzigd! Het is pikdonker als we aankomen in de airbnb bij Philippe in
Ambolimailaka. Bij aankomst in onze hut hebben we meteen een relax gevoel. Met
het ruisen van de zee op de achtergrond geraken we al snel in dromenland.
Als we ‘s morgens onze deur opendoen voelen we meteen dat
dit een plaats is naar onze zin.
Ambolimailaka is een vissersdorp en ligt heel afgelegen. Hier wonen de
Vezo, de Fransen noemden ze de nomaden van de zee. Ze hebben een donker Afrikaans uiterlijk. De tijd lijkt hier stil te
staan, iedereen woont in rieten hutjes.
Het leven speelt zich volledig buiten
af. Hun prauwen hebben prachtig zelfgemaakte zeilen. Het is een idyllische
plaats. We krijgen er niet genoeg van om dit alles te fotograferen. We zien in
de verte, bij het rif, de golven omslaan in een bruisende witte lijn. Overdag
kunnen we de vangst aanschouwen van de honderden lokale vissers in hun
pirogues, kano’s gemaakt uit holle boomstammen.
In onze hut hebben we de gelegenheid om zelf te koken. Op
dinsdag is er markt en gaan we inkopen doen. Het aanbod is echter beperkt, meer
dan ajuin, tomaat, zoette aardappel en een soort spinazie kunnen we niet kopen.
Alles wordt per stuk verkocht, het is overduidelijk dat hier absoluut geen
rijkdom is. We zullen er een soepje (letterlijk) van maken voor ’s avonds. Voor het ontbijt en
de lunch gaan we naar een restaurant op 15 minuten wandelen
van onze hut. Op het strand is er de hele dag door veel bedrijvigheid. Het
valt ons meteen op dat mannen en vrouwen samenwerken. Vele vrouwen bedekken hun
gezicht met een soort schoonheidsmasker van gekleurd houtpoeder (vaak geel of
oranje) wat hen beschermt tegen de zon. Wij worden voortdurend aangesproken
door kinderen. Ze vragen een cadeau,
zeep voor hun mama en geld, maar wel op een vriendelijke wijze. Als wij zeggen
dat we niets geven wandelen ze verder
gezellig met ons mee. Frans is de tweede taal in Madagaskar. Het is voor ons,
na 4 maanden Engels spreken, even
aanpassen. De lokale bevolking geraakt meestal niet verder dan ‘bo-soer’.
Van juli tot augustus is er de mogelijkheid om
bultrugwalvissen te spotten, ze migreren door het kanaal van Mozambique. Dit
willen we niet missen en wagen onze kans. De tocht wordt
georganiseerd via het
hotel iets verderop, ook gerund door een Fransman. De Fransen zijn hier overduidelijk
nog aanwezig na de kolonisatie 60 jaar geleden. De boot vaart pas uit als er
minstens 4 kandidaten zijn! ’s Avonds horen we dat de boot kan uitvaren.
Een Nederlands koppel met hun puber 2-ling zal ons vervoegen. Het is 8km varen
tot aan het rif vooraleer we in open zee komen. Ons geduld wordt ferm op proef
gesteld. We zien in de verte eerst enorme fonteinen en later ook de ruggen van
walvissen, ze zijn overduidelijk aanwezig. Plots uit het niets zien wij een
jump van een walvis vlak voor ons ogen. Wat een spektakel, ongelooflijk dat die
grote walvis met zijn 30.000kg die salto kan maken. We zien er ook eentje onder
de boot door zwemmen. Allemaal zeer bijzonder.
Snorkelen staat ook op onze ‘to-do’ lijst. We varen met een
pirogue naar het koraalrif. Er
zijn hier zoveel vissen en zeesterren te zien in
alle maten en kleuren. Het koraal is er wel niet al te best aan toe. We kunnen
uren rondzwemmen dankzij de duikerspakken die ons lekker warm houden. Dit is
genieten om ‘U’ tegen te zeggen.
We kopen inktvis bij de vissers om zelf te bereiden. Het is
echter niet vanzelfsprekend om een inktvis te kuisen. Gelukkig komt Dédé ons
hierbij helpen. Na enkele uren kookgeduld en wat opstoven met tomaat en ajuin
laten we ons het heerlijke gerecht smaken. We genieten elke avond van een
fraaie zonsondergang.
Onze eerste indrukken en gevoelens zitten alvast zeer goed
wat dit land betreft. We ervaren rust en genieten van de mooie natuur waar
geregeld pracht vlinders hun aandacht vragen. Ook dit mooi liedje blijft
niet
duren, we moeten afronden als we Madagaskar verder willen exploreren.
Ons plan om ook het vissersdorp Mangili te bezoeken laten we
varen en reizen meteen door naar Tulear. Dit is de tweede grootste stad van het
land en het start- en eindpunt van de nationale weg tussen de hoofdstad en het
Zuiden. Tulear is een drukke stad, waar iedereen zich verplaatst in de pousse-pousse. Van hieruit willen we terugreizen naar Ranohira, een rit van 200km. De
taxibrousses, minibusjes die pas vertrekken als ze overvol zijn, willen we
zoveel mogelijk vermijden. We hoorden dat er andere transportmogelijkheden zijn
en gaan in Tulear op onderzoek. De Transmalala, een minibusje speciaal voor
toeristen, is jammer genoeg al volzet. We weten toch twee zitjes te bemachtigen
in een privéwagen, die vanuit Tana toeristen naar hier bracht en morgen (leeg)
terugrijdt naar Tana.
