ZANZIBAR/ STONE TOWN & NUNGHI ( 18 - 24 JUNI 2019 )

We nemen de ferry naar Zanzibar. Het is de eerste keer tijdens onze lange reis dat we zoveel toeristen samen zien. Het voelt goed aan. Tijdens de twee uur durende vaart geraken we aan de praat met Nick, een Tanziaan, die werkt voor de Tanzaniaanse ambassade. Hij onderzoekt hoe toeristen zijn land ervaren en doet hierover aanbevelingen bij de ambassade. Hij luistert aandachtig hoe we het reizen door zijn land ervaren. Vanuit ons backpackers-perspectief kunnen we heel snel een grote todo-lijst meegeven. De visie van de overheid is heel duidelijk: ze mikken op het grote geld dat kort en krachtig binnenkomt door safaris in de wildparken. Nick volgt onze visie als we stellen dat goedkopere safaris meer backpackers zou aantrekken en dat die, op hun beurt, meer zouden bijdragen  tot een breder welzijn van de lokale bevolking.

 

De tijd gaat snel voorbij en we varen zo Zanzibar binnen. Dit eiland is deels  onafhankelijk en heeft een eigen regering.  Als we de boot verlaten moeten we ons eerst aanmelden en registreren bij de douane. Ze vragen naar onze vorige bestemming. Als we zeggen dat we uit Oeganda komen is het plots alle hens aan dek! We moeten uit de rij en worden afzonderlijk genomen. Het is precies alsof ze horen: “wij komen uit Ebolaland en komen Zanzibar besmetten”.  De twee dames in het controlehokje zijn minder werklustig en nemen genoegen met onze antwoorden dat we gezond zijn en reeds enkele weken in Tanzania reizen.

Aan de uitgang van de haven worden we verwelkomd door Abdul. We logeren enkele dagen in zijn appartement dat op stapafstand van de haven ligt. Hij woont er niet waardoor

de hele ruimte voor ons is. Vanop zee zagen we meteen dat Stone Town een gezellige stad is.  Zanzibar is bekend om zijn mooie stranden, blauwheldere zee, specerijen en zijn kruidnagelplantages.  We verkennen het oude stadsdeel en laten ons verdwalen in het labyrint van  smalle en kronkelende straatjes en winkeltjes. Stone Town voelt aan als een mix van Havana, de soeks in Marakech maar dan kleinschalig, en India omdat de moslima rondlopen in vrolijk gekleurde doeken. De bewoners van het eiland zijn overwegend islamitisch. Mannen dragen hun moslim-hoedje, vrouwen dragen gekleurde doeken. We zien ook opvallend veel vrouwen in hun zwarte lange doeken, met alleen de ogen onbedekt. Ook jonge meisjes vanaf twee jaar dragen al een hoofddoek en de jongens een hoedje. Het historisch centrum is fraai, maar wellicht ook één van de meest vervallen steden

 die erkend is door Unesco. Typisch zijn de grote zware deuren met ijzeren pinnen. Dit zijn restanten van de Indische periode om bescherming te bieden tegen aanvallen van olifanten. Zanzibar is ook bekend om zijn slavenhandel. In 1811 werd door een Omaanse sultan de slavenmarkt opgericht. Tien-duizenden mensen werden in Oost-Afrika gevangen genomen en als slaven verkocht om in plantages te werken of ze werden verscheept naar Oman. In het slavenmuseum verdiepen we ons in de zeer mensonwaardige handel die meer dan honderd jaar duurde. Op het hoogtepunt werden 25.000 tot 50.000 mensen per jaar verhandeld. Geen bezoek om vrolijk van te worden.

We bezoeken met een taxiboot Prison eiland, dat op een halfuurtje varen van Stone Town ligt.  In 1873 liet een rijke Arabier hier een

 

gevangenis bouwen voor ongehoorzame slaven, maar deze werd uiteindelijk nooit gebruikt. Op dit eiland leven honderden landschildpadden. In oorsprong waren ze met 4, de oudste schildpad is ondertussen 180 jaar. Het zijn, stuk voor stuk, prachtige oerdieren die zeer gewillig een selfie laten nemen. Rond het eiland, dat gelegen is in de Indische oceaan, is er kristalhelder water, koraalriffen,  prachtig weer, ideaal om te snorkelen. Die kans laten we niet aan ons voorbijgaan en drijven met onze snorkelmasker boven de mooie onderwater-wereld.

We willen meerdere plaatsen op Zanzibar bezoeken en kiezen om ook de sfeer op te snuiven in het noorden (Nungwi) en later het zuidoosten (Jambiani) van het eiland. Nungwi ligt op 60 km van Stone Town.  De daladala houden we even voor bekeken en we nemen een taxi. We houden onderweg halt in het

 

vissersdorp Mkokotoni. Het strand is één grote scheepswerf. We horen overal ritmisch geklop van vissers die hun dhows aan het herstellen zijn. Er wandelt ook een grote groep mensen over het strand naar hun boot. Ze zijn allen feestelijk  gekleed en nodigen ons uit om mee te gaan naar een trouwfeest op het eiland even verderop. Sommigen dragen onderdelen van een bed, een surrealistisch beeld!  Dit is het geschenk van de bruidegom aan zijn bruid. Wij bedanken hen vriendelijk en wensen hen een vrolijk feest.

In Nunghi hebben we een huis voor ons alleen, op 5 minuten wandelen van het strand. We verkennen het dorp en krijgen kippenvel als we zien hoe arm de lokale mensen hier leven, in groot contrast met de sjieke resorts langs het strand! Hier geen stromend water, kleine huizen zonder ventilator terwijl ook zij moeten

leven in de hitte. Ook dit is Zanzibar, dit is vooral Zanzibar maar deze beelden passen niet op de websites en in de folders van zon, zee en strand. We blijven hier enkele dagen.

Naast het relaxen aan het strand maken we enkele mooie, lange strandwandelingen, waarvan eentje naar de vuurtoren en één naar Kendwa. Op de stranden zien we veel Masaai-jongeren. Zij wonen in Arusha en komen hier een vakantiejob uitoefenen tot in december. Hun job bestaat erin om masaai-sieraden te verkopen en resorts te bewaken. Tijdens de strandwandeling naar Kendwa geraken we echter vast! Als het vloed is komt de zee tot tegen de rotsen en moeten we een omweg maken over de terreinen van de resorts. Masaai-bewakers maken ons meerdere malen duidelijk dat dit strikt verboden. Er zit niks anders op dan te wachten tot het water

voldoende weggetrokken is. De witte zandstranden van Kendwa behoren tot de mooiste van Zanzibar, maar worden overspoeld door resorts, met om de 100m een bewaker,  niks voor ons.

We konden al vele dromen waarmaken en nu krijgen we de kans om er nog ééntje waar te maken. We kunnen zwemmen met dolfijnen nabij Mnemba-eiland. Filip observeert vanop de boot en ik duik het water in en uit. Dit is geen makkie, dolfijnen achterna zwemmen in een oceaan vraagt toch serieus wat zweminspanningen.  Een bijzondere ervaring maar zwemmen met dolfijnen mag vooral gelezen worden als zwemmen boven dolfijnen, groot en klein. Ze komen altijd maar even boven water. We houden ook halt op een prachtzandbank en smullen er tropisch fruit. We wanen ons echt

 in een paradijs. We sluiten af met een fantastische snorkelsessie. Morgen doorkruisen we Zanzibar en rijden van Noord-West naar Zuid-Oost Zanzibar.