OP NAAR MALAWI & KARONGA ( 6 - 9 JULI 2019 )

 

Joshua vergezelt ons naar het busstation. Wij zijn blij want in een schreeuwende mensenzee is het voor ons bijna niet te doen om de juiste bus te vinden. We reserveerden gisteren onze zitplaatsen. We moeten helemaal achteraan in de bus, dit zijn de enige plaatsen die nog vrij zijn. Net zoals altijd ziet de bus er op het plaatje in het kantoor mooier uit dan in het echt. Daar zien we altijd een gloednieuwe bus met een jonge dame die frisdrank uitdeelt in de bus. Deze bus heeft duidelijk zijn jaren gehad en van een drankje is helemaal geen sprake. We duiken elk in een boek en na een rit van 7,5u komen we aan in Mbeya. We reserveerden een kamer via booking.com. Na al onze buservaringen weten we dat we weinig energie overhouden om een eet-en-slaapplaats te zoeken. We worden ontvangen door een man in gummilaarzen die geen woord Engels spreekt.

Wij denken dat het de tuinier is maar het blijkt de manager te zijn. Voor de rest is hier niemand! Wij zijn scheel van de honger, het restaurant is gesloten en de man kan ons niet helpen. Daar gaan we weer…..We gaan de straat op en vinden na wat stappen een plaats waar we heerlijk kunnen eten. Onze kamer is comfortabel en het doet enorm goed om eens een warme douche te kunnen nemen.

We laten ons ‘s morgens door een bajaj naar het Nane  Nane busstation brengen,  waar de mini bussen vertrekken naar de grens met Malawi. Ze komen weer met een aantal op ons gevlogen en willen ons (mis) leiden naar een bouwvallig kantoor om ons een zogezegd ticket aan te smeren. Goed dat mijn reisleider, alias Filip, weet dat dit grandioos fout is. We laten onze bedriegers voor wat ze zijn en gaan op zoek naar de minibus richting Kyela. Een rit

 

van 2 uur door een prachtig landschap. De chauffeur dropt ons aan de afslag richting grens. Daar wachten brommers die ons naar het grensdorp ‘Songwe’ brengen. We wisselen onze laatste Tanzaniaanse shilling in voor Kwatcha. De laatste kilometer stappen we te voet over de brug . Het uit-en inchecken verloopt vlotjes. De grenspost in Malawi is ver achter in de tijd. Alles wordt handmatig ingevuld en neemt veel tijd in beslag.

Wij zijn de enige toeristen die over land Malawi binnen gaan. Een Amerikaanse motard die uit Malawi komt adviseert ons om niet naar Karonga te gaan. Er zijn protesten en rellen in de stad en de sfeer is er zeer grimmig. De overheid heeft de verkie-zingsuitslagen vervalst en de mensen  protes-teren op straat. Ze deinzen er niet voor terug om gebouwen te vernietigen die van de ove

 

heid zijn. We kregen deze melding ook van onze ambassade.  Als we ons paspoort terugkrijgen met de visa kunnen we het land binnen. Net buiten de controlepost staan, aan de rechterkant, minibusjes die ons landinwaarts voeren.

Het is overduidelijk dat armoede hier troef is. Geen auto’s langs de weg, enkel veel voetgangers en opvallend veel gammele fietsen. Er zijn slechts 2 logeerplaatsen die een beetje aan onze normen voldoen. De ene plaats is in het stadje waar we door de spanningen niet heen kunnen en de andere is 5km buiten de stad aan het meer, de keuze is snel gemaakt. We worden verwelkomd door de vriendelijke staf in Beach Chamber. We hebben er meteen een goed gevoel.  De lodge ligt aan het grote Malawimeer dat 1/5 van het land inneemt. Het meer is 365km lang en 80km breed. We

 

kunnen het water jammer genoeg niet induiken. Er zit te weing deining op het water en stilstaand water geeft gevaar voor bilharzia. Er zouden ook krokodillen op de loer liggen? We zijn enorm verbaasd als wij de lokalen hier van alles zien doen in dit water. De was wordt gedaan, kinderen spelen er constant in, koeien komen hun dorst lessen, mensen komen er water halen,….Er is van ‘smorgens vroeg tot ’s avonds leuke bedrijvigheid rond het water. Vissers komen in hun kleine zelfgemaakte boten toe met gevangen vis. De vrouwen komen de vis halen en leggen die te drogen om dan later te verkopen op de markt. Wij houden ons bezig met dit alles gade te slaan. Het lijkt ons een bikkelhard leven maar desondanks loopt iedereen erbij met een stralende glimlach. De mensen zijn zeer arm, velen lopen zonder

schoenen en dragen kapotte en afgedragen kledij. We veronderstellen dat weinig kinderen naar school gaan, ze spelen elke dag op het strand en houden zich wat bezig. De kinderen zijn op zichzelf aangewezen en het recht van de sterkste is hier geldig. Een ouder kind zit er niet mee in om een jonger kind slaag te geven. We hebben hier geen goed gevoel bij. Als wij gaan zitten komen er meteen veel kinderen bij ons zitten. Ze genieten van de aandacht die ze van ons krijgen.

We gaan ook een keer naar de stad met een gedeelde taxi. De sfeer in het stadje is nu rustig maar we merken aan de vele restanten van verbrande autobanden dat er veel heisa moet geweest zijn. Karonga heeft weinig te bieden. We bezoeken het museum waar we kennis maken met de malawisaurus. Bij gebrek aan beter mogen we dit niet missen. Er

 

is één restaurant met heel beperkte keuze. Op de markt zoeken we fruit maar dit is ook niet met grote hopen te vinden.

Naast onze lodge vinden we 2 oude anonieme graven. Die blijken van de stichters van de lodge te zijn, een Duitser en zijn vrouw uit Malawi. De voorbije tijd heeft ook gevreten aan het gebouw maar de lokale eigenaars doen hun best om een gezelligheid te behouden. We zijn de enige verblijvers en er is voortdurend (te) veel personeel aanwezig. Hun werk bestaat er vooral in om de tijd te laten passeren.  Wij verkennen de omgeving en merken dat niemand stromend water heeft en electriciteit. Malawi is één van de armste landen ter wereld en dit merken we in grote en klein dingen. We laten ons meevoeren op hun ritme en zullen zo verder het land doorkruisen.