DAR & IRINGA ( 1 - 5 JULI 2019 )

 

We wandelen nog een laatste keer langs de boulevard en nemen afscheid van Zanzibar. Onze vlucht naar Dar es Salaam vertrekt pas om 21u10. We hebben enorm genoten van Zanzibar!  Bij aankomst in Dar  is het even zoeken naar de taxi van Tanzania air. Na wat rondbellen is hij gevonden en kunnen we naar een airport-hotel, op 5 min van de luchthaven. We krijgen een ‘luxe-kamer’, waar we echter maar kort van kunnen genieten. Om 6 uur moeten we  opstaan en vertrekken na het ontbijt naar de luchthaven, of toch weer niet onmiddellijk …de taxi komt 20 minuten te laat. Om 9u stijgt het vliegtuig op. Vanuit ons vliegtuigraam zien we de vegetatie veranderen. Alles wordt uitgestrekter en droger, met hier en daar een heuvel. Bij aankomst in Iringa worden we opgewacht door Joshua, van onze airbnb, en rijden meteen door naar de stad. De

homestay valt tegen. Vooreerst is Emima, de gastvrouw, er niet en moeten Joshua en Rebecca zich over ons ontfermen. Het is heel basic en ongezellig. Er is geen keuken, eten klaarmaken gebeurt op de grond. Koken op een houtskoolpot. Er is geen tafel, we eten in de zetel uit het vuistje. Er is geen warm water om ons te wassen, soms zelfs geen water en een vies hurktoilet. Buiten is het stoffig, er is geen tuin en overal ligt rommel en puin. We moeten een knop omdraaien en er het beste van maken. We waarderen heel erg dat Joshua zijn uiterste best doet om ons op alle vlakken te helpen.

In de stad ontdekken we Neema Crafts, een geweldige plek met winkel, restaurant en kamers. Het is een sociaal project, alle medewerkers zijn doof en alle artikelen in de winkel worden vervaardigd door mensen met

 

een fysieke beperking. Je kan er dagelijks workshops meevolgen met en bij hen. In Tanzania behoort deze groep tot de armsten van de armsten. Dankzij dit project krijgen ook zij kansen en een plaats in de maatschappij. Fantastisch! Het wordt meteen onze vaste eetplek. Vanuit Iringa willen we het Ruaha Nationaal park bezoeken. We regelen een tweedaagse safari-tour bij “Wild Gaze”. Ernest, de eigenaar is een fantastische vent. Hij doneert een deel van zijn inkomsten aan lokale schooltjes. Als laatste bezoeken we de Masaai-markt en geraken aan de praat met Ester en haar zoon. Ester is een oma-Masaai die hier een kleine shop heeft. Er zijn veel parallellen met ons…ze is mama van 7 kinderen en heeft 9 kleinkinderen. De avond brengen we door in de homestay in de zetel!

Nordin, de gids van Wild Gaze, pikt ons met zijn jeep op bij de airbnb. Daarna pikt hij ook Louis, een Belg (die in Noorwegen woont) en Joanna, een Portugese, op en zo is onze groep compleet. We ontmoetten dit koppel gisteren in Neema Crafts en ze beslisten om ook mee te gaan. Voor ons is dit, financieel, een enorme meevaller (de duurste kost, nl. het vervoer, wordt gedeeld !). Na 20 km wordt de asfaltweg ingewisseld voor een aardeweg die we nog 100km volgen. We stoppen onderweg bij één van de schooltjes die Ernest sponsort. De directeur neemt ons mee naar de klassen en vertelt over de schrijnende toestanden in zijn school. Er zitten 440 kinderen en er zijn slechts 6 leerkrachten. Er zitten zo’n 60 wezen die volledig afhankelijk zijn van de school. Deze kinderen krijgen één maaltijd per dag, de ene

 

dag rijst, de andere dag bonen,…Dit alles wordt klaargemaakt door vrijwilligers in een veldkeuken, heel primair allemaal. Ernest sponsorde hier een handwaterpomp, wat hem € 600 kostte. Een klein bedrag voor ons, een grote investering hier in Tanzania. En toch, zien we als we hier rondlopen  alleen maar blije gezichten en vrolijke kinderen. Een uurtje later rijden we het nationale park binnen en lunchen bij een viewpoint over de rivier. In en rond de rivier zien we hippo’s en krokodillen.  Joanna en Louis zijn vogelaars die constant door hun verrekijker kijken en de gespotte vogels opzoeken in hun Afrikaanse vogelboek. We rijden het Nationale park verder binnen. Het landschap, met z’n vele baobabs, is prachtig. De namiddag doen we een super gamedrive en de dag vliegt zo aan ons voorbij. We zien meerdere groepen giraffen, olifanten, waterbokken,

bavianen, impala’s, buffels, zebra’s en dit soms van ver, soms van heel dichtbij. We spotten ook enkele jakhalzen, hyena’s en een luierend luipaard. Het is al donker als we onze banda bereiken. We  dineren, met Louis, Joanna en Nordin buiten onder een heldere sterrenhemel. Van de twee flessen wijn die Ernest meegaf blijkt er al één half leeg te zijn bij aankomst...maar Nordin doet alsof zijn neus bloedt! De gewapende nachtwaker begeleidt ons naar onze banda omdat de hippo’s en olifanten hier in het donker komen grazen.

Het is nog donker als we de volgende morgen opnieuw vertrekken op gamedrive. We zien de zon opkomen, het ochtendlicht is prachtig! Omdat er ’s morgens meest kans is om dieren te spotten bij de rivier rijden we erheen. We zien 2 leeuwen onze kant

opkomen, hun poten nog in bloed van het verorberen van hun prooi. Ze passeren de jeep en gaan bij de rivier drinken. Nog een derde en een vierde leeuw komen er bij. Het is duidelijk dat hun buikjes goed gevuld zijn. Ze slenteren naar een struik en gaan in de schaduw luieren. ’s Nachts jagen vraagt van hen zoveel energie dat ze de komende vijf uur alleen maar slapen en rusten. Wat een topper op onze safari! Na het ontbijt doen we nog een laatste gamedrive en zien opnieuw olifanten, giraffen,… De interesses van Louis & Joanne en zijn duidelijk verschillend van de onze. Terwijl wij de grote olifanten bewonderen zijn Louis en Joanna druk naar de andere kant  vogels aan het spotten. Maar het moet gezegd, het is leuk met hen. Dankzij hen hebben we ook oog voor de Afrikaanse vogels en leren de namen van enkele soorten, zoals de Afrikaanse visarend,

 hornbill, yellow-collared lovebird, pied crow, woolly-necked stork,…

Als afsluiter stoppen we nog in een Masaai-dorp naast het nationaal park. De zoon van de chief spreekt als enige Engels en staat ons te woord. Hij vertelt dat de Masaai niet in de moderne wereld willen stappen, ze willen verder leven volgens hun tradities. Ze leven heel sober, ze eten enkel vlees, drinken melk en bloed, en dat is alles. Ze gebruiken kruiden en planten om ziekten te genezen. Voor hen draait alles rond hun koeien, die zijn hun rijkdom. Kinderen gaan niet naar school, maar gaan met de koeien op stap. Hij vertelt over de vele problemen en uitdagingen waarmee de Masaai te maken krijgen. Zo zijn er de wilde dieren die ’s nachts hun vee aanvallen en doden. Ze staan onder druk van de overheid om te verhuizen of land af te staan voor uitbreiding van het park. Na de

 rondleiding kijken we nog even naar hun sieraden die te koop zijn en naar hun typische springdansen. De tweedaagse was super, zijn geld meer dan waard. We hebben van elke seconde genoten. De laatste dag in Iringa slapen we uit, lunchen in Neema crafts en nemen afscheid van Ester, de oma Masaai. We hebben veel problemen met het internet die steeds uitvalt. Uiteindelijk lukt het ons toch de blog van Jambiani en Zanzibar te posten. In de homestay is het één en al drukte. Rebecca en Joshua koken voor onze laatste avond en wij mochten het menu kiezen. Tomatensoep met chapati en advocado-salade. Geen van beiden heeft ooit soep gemaakt en moet Martien ze met woord en daad bijstaan. Twee uur later dan voorzien kunnen we eten, en het smaakt! Om eerlijk te zijn…als we  ’s avonds in bed liggen zijn we blij dat het hier onze laatste nacht is en dat we morgen weg zijn.