EVEN TERUGBLIKKEN OP MALAWI ( 7 - 26 JULI 2019 )

We reisden twintig dagen door Noord- en Midden Malawi. Malawi is het armste land waar we ooit door reisden. Alles in dit land is ‘basic’. De mensen verplaatsen zich te voet, sommigen hebben een fiets. Voor de lange afstanden zijn ze aangewezen op minibusjes en publieke taxi’s, die altijd overvol zitten met mensen en veel bagage. Weinigen hebben een eigen wagen. De huizen zijn heel sober, met rode bakstenen en een stro- of golfplaatdak. Ze hebben geen stromend water en moeten hout sprokkelen om te koken. Het gemiddeld inkomen is minder dan $ 1 per dag, voor wie werk heeft! De meeste Malawianen eten maar één maaltijd per dag: rijst of nzima of maniok met soms groente en vis (die ze konden vangen of kopen). 

Malawi is geen backpackersland. We kwamen weinig toeristen tegen. Volgens de locals

komt dit door de negatieve berichtgeving ivm. de betogingen en de rellen. We ontmoetten wel opvallend veel vrijwilligers: vrijwilligers die de lokale politie aan het opleiden zijn, vrijwilligers die bezig zijn met de bewustmaking van milieu-effecten,  aidspreventie,… Naar ons gevoel is het toerisme te weinig geïntegreerd in het echte leven in Malawi. Er zijn net twee verschillende werelden naast elkaar in één land… het arme Malawi en daartussen de  toeristen in de mooie lodges en auto’s. De lodges en campings waar we logeerden waren allemaal in handen van buitenlanders (die in verhouding te hoge prijzen vragen), terwijl de bevolking rond de lodges en campings heel arm zijn. Er stromen (te)weinig toerisme-inkomsten door naar de lokale bevolking. We zagen ook de andere kant van het toerisme. Zo vertelden toeristen trots dat ze een local $ 40 gaven om twee uurtjes te gidsen in het

 

dorp, dat is meer dan een maandloon voor een hardwerkende Malawiaan. Daardoor willen steeds meer jongeren veel geld verdienen met weinig te werken en vallen ze toeristen nog meer lastig. De lokale taal is het Chichewa. Zelfs de meest eenvoudige woorden konden we niet onthouden of uitspreken. Veel mensen spreken gelukkig ook een woordje Engels, waarmee we ons konden behelpen.

Reizen door het land was, ondanks de relatief korte afstanden, vrij lastig. Er zijn geen vaste rijtijden, haltes en prijzen bij de minibussen en publieke taxi’s. Minibussen vertrekken pas als ze (te) vol zijn, en dat kan lang duren. Voor de prijs moeten we altijd onderhandelen, wat we echt wel beu waren. Als toeristen hadden we heel weinig onderhandelingsmarge. Daardoor betaalden we meestal ‘mzungu-prijzen’ en was er, tot onze ergernis,  van onderhandelen weinig of geen

sprake meer. De chauffeur is hier de grote baas. Zo stopt hij als hij zin heeft of verdwijnt 10’ en laat alle passagiers in de snikhete auto of bus wachten, hij beslist dat de muziek (te) luid staat,… Ze droppen ons ook tijdens de rit plots in een andere (lees goedkopere) minibus omdat de chauffeurs dan meer geld overhouden (want we betaalden steeds voor een publieke taxi).  Langs de weg is veel politiecontrole, met één doel…zorgen dat iedereen “het zwarte tolgeld” betaalt aan de politie.                                            Malawi heeft niet de grote highlights zoals zijn buurlanden (Tanzania, Zambia,…). maar het meer, Livingstonia, Liwonde Np en het Zomba-plateau mogen er zeker zijn. Malawi  is het ‘hart van Afrika’ , we zien overal het lokale leven zoals het al decennia is.  Malawianen zijn vriendelijk en heten ons overal en altijd welkom. Ze willen altijd weten hoe we noemen en van waar we

komen. Ze nemen weinig initiatief en ondergaan het gebeuren. We zagen geen ruzies of conflicten op straat, ze verheffen zelden hun stem en glimlachen als ze zich wat ambetant voelen.                                                           Op de markten zijn enkel goedkope plastiek-spullen, stoffen doeken en bergen tweede-handskledij te koop.  Enkel seizoengebonden groenten en fruit zijn  te vinden, zoals maniok, aardappelen, tomaten en ajuin. Voor andere spullen moeten we naar een grote stad. Zo vonden we nergens shampoo. Als we met een briefje van 2000 Kwatcha betalen (is € 2,5) kunnen ze meestal niet teruggeven. Veel mensen hebben geen schoenen, lopen op blote voeten met gescheurde en vuile kleren. Door de armoede zijn Malawianen  heel vindingrijk en creatief. We zagen zelfgemaakte autootjes van plastiekflesjes, voetballen en springrekkers van

plastiekzakken, een gat in de boot werd hersteld werd met een oude schoenzool,… In Malawi zijn er scholen van de overheid en private scholen met een groot kwaliteits-verschil. Het lager onderwijs is gratis, toch gaan niet alle kinderen naar school! De overheid beslist ahv. de resultaten wie mag doorstuderen in het secondair en universitair onderwijs. De school begint ‘s morgens tussen 6u en 7u. De overheidsziekenhuizen zijn gratis, maar zijn van bedroevende kwaliteit. Er is te weinig personeel, soms geen of te weinig medicamenten of apparatuur. We hoorden meerdere verhalen van mensen die aan eenvoudige ziekten of aandoeningen stierven door een gebrek aan medicatie. Maar ook de politie en politiek is hierin corrupt…zo verdween er vorige maand een grote gift aan medicamenten in Cape Mclear. Het is een

publiek geheim dat de politie deze onderschept en doorverkocht heeft aan derden. De mensen hebben geen goed woord over de politiekers…ze zijn allemaal corrupt en draaien het gemeenschapsgeld in eigen zakken. De huidige president (die trouwens al 80jaar is) heeft, volgens de oppositie, de verkiezingen laten vervalsen om nog 4 jaar aan te kunnen blijven.  Uit protest zijn er al enkele weken betogingen en rellen in de steden. De sfeer wordt steeds grimmiger omdat ze in een impasse geraakt zijn. Voor het eerst komt de bevolking op straat. Ze willen dat de andere kandidaat president wordt omdat hij beloofde om de corruptie in Malawi wil aanpakken.