MANAMBATO & TAMATAVE ( 17 - 20 aug 2019 )

Vanuit Andasibe rijden geen rechtstreekse taxi-brousses naar Manambato, waardoor we naar het kruispunt bij de hoofdweg RN2 moeten, 5 km verderop. Olivier reserveerde een plaats voor ons op de taxibrousse die vertrekt vanuit Maromanga en rond 9u aan het kruispunt stopt. Omdat we niet weten of we moeten stappen of meekunnen met een auto zijn we om 7u30 al op weg. Onze duim in de lucht zorgt meteen dat we kunnen meerijden tot aan de grote weg. We zijn ruim-schoots op tijd bij het kruispunt. De rit naar Brickaville verloopt  heel vlot. De stad Brickaville is eerder “brokken”ville, zeer ongezellig. We vinden zelfs geen deftige plaats om te lunchen. We beslissen om meteen door te reizen naar Manambato. Filip gaat op zoek naar vervoer, iemand met een 4x4 want we hoorden dat de weg naar Manambato in zeer erbarmelijke staat is. Het is niet gemakkelijk om iemand te vinden die

een mondje Frans spreekt. Als de juiste man gevonden is zijn we erg verwonderd als ze, een half uur later, afkomen met een Renault 4? Is hun Frans dan zo slecht dat ze enkel “quatre” begrepen? Ze stellen ons gerust, vertellen dat ze de route kennen en deze al eerder reden. De eerste 11km asfaltweg rijden vlotjes maar de 7 km piste hierna gaan over een ruig, modderig aardepad (en dit is nog een te deftig woord). We doen er, met veel slalommen en duwen, meer dan een uur over. De Madagassiërs bewijzen nog maar eens dat ze plantrekkers zijn. We settelen ons in Espaces Vacances Adrianina, gerund door een vriendelijke familie. Deze  plaats is zeer populair bij Tana-families.                                                     Manambato is één van de weinige bestem-mingen langs Canal des Pangalanes dat per auto te bereiken is. Van hieruit kunnen we

langs de kanalen, in 5 uur, naar Tamatave varen. Als we de prijs horen van de oversteek, laten we die voor wat het is en beslissen om over land verder te reizen.     Het canal de Pangalanes worden gevormd door een 100kms lange aaneenschakeling van meren, kreken en lagunes die door kanalen met elkaar worden verbonden. In koloniale tijden werd het water voor transport gebruikt , maar inmiddels is zoveel overgroeid dat alleen de kleine pirogues van lokale vissers hun weg kunnen vinden. Het kanaal is op sommige plekken maar 100m verwijderd van de zee. Vele vissers maken gebruik van beide wateren. Ze gaan met traditionele kano’s het water op om te vissen, ze wassen zich in het water en gebruiken het als drinkwater.

Wij willen de natuurpracht bewonderen en

varen er een dag op uit naar het Palmarium. We vinden geen enkele backpacker of medereiziger om een boot te delen waardoor we een grote boot voor ons alleen hebben. In het kanaal is er een uniek ecosysteem ontstaan door het brakke water (zoet en zout). Schitterend natuurschoon glijdt aan onze ogen voorbij: de reizigerspalm, eucalyptus planten, de zeldzame olifantsoren en raffia palmen.

Het Palmarium is een privé natuurreservaat op een schiereiland van 60 ha. Meteen bij het aanmeren horen we het luide gezang van de indri’s, alsof ze ons verwelkomen. We popelen om hen van nabij te bewonderen. De dieren leven hier in vrijheid, maar zijn mensen gewend en komen zonder schroom heel dicht. We moeten hun liefde voor ons niet te persoonlijk nemen want het is vooral de liefde voor het stukje banaan dat we in onze handen hebben. Heel veel

verschillende soorten maki’s komen op ons af in alle kleuren en vormen. De indri’s laten zich wat moeilijker bekoren maar met veel geduld komt een moeder met haar baby toch heel nabij. Wat een kriebelbuik ervaring. Onze maki soortenkennis wordt helemaal bijgewerkt. We zien ook heel veel diverse soorten palmen, tal van orchideeën waaronder de vanille, de kaneelboom, aloë vera, spectaculaire lianen, bomen waar de zachte schors dienst doet als toilet papier. Leon de kameleon is ook weer van de partij. Het Palmarium is een grote aanrader voor

iedereen die in de buurt komt. In de namiddag verkennen we de omgeving langs het strand.

In het terugvaren houden we halt bij een vissersdorp. Door onze bril bekeken leven de mensen weer zeer arm in schamele bamboehutjes. Een groepje kinderen vergezelt ons door het dorp. Er stapt natuurlijk weer een (zogezegde) gids mee doorheen het kleine dorp. Een gids maakt zichzelf altijd zo onmisbaar. Als we zeggen dat we liever alleen op stap gaan heeft hij er geen oren naar. Er is een vervallen treinstation en een spoorweg aan de rand van het dorp, tussen de zee en het Canal. Er rijdt elke per dag een goederentrein voorbij van Tana naar Tamatave. Wij kunnen er niet bij dat hier geen halte is om die arme vissers van meer en beter te voorzien? Wij snappen geen snars van de slechte organisatie van dit land. Madagaskar zit nu éénmaal zo in elkaar?

De zee is heel woest en dreigende grijze wolken hangen in de lucht. In het dorp spelen de mannen domino en de vrouwen lotto voor klein geld. De gids staat popelend te wachten op zijn donatie want hij liep de hele tijd in onze sporen. Maar ik krijg het lumineus idee om wat geld in de pot te leggen voor de lotto. Er wordt met nog meer enthousiasme gespeeld en zelfs enkele mannen komen lotto spelen.

De boottocht op de Canal de Pangalanes naar het Palmarium is een mooie afsluit van de fauna en flora van Madagaskar.

Onze laatste doorreis over land is naar Tamatave, een havenstad in het Westen. De terugrit naar de hoofdweg is deze keer met een jeep, 4x4, en verloopt zonder problemen. Terug op de hoofdweg kunnen we meteen mee met een busje naar Tamatave.  De rit is prachtig, we rijden door het tropisch

regenwoud, door bamboewoud, door bananen- en kokospalmen-plantages, met overal bamboe-hutjes. Het doet ons dikwijls aan Laos denken. We geraken sneller en vlotter dan voorzien in Tamatave. We kiezen voor Joffre Hotel, een sjieker hotel en laten het ons welbevinden.

We doen een rondje Tamatave en stappen tot aan de vuurtoren langs het strand. Het bruist er van het lokale leven, velen verkopen kokosnoten, vissers halen hun netten binnen, mensen kuieren,…

We reserveren de boot naar Ile Sainte Marie en duiken vroeg ons bed in want we worden morgen om 4u opgepikt.