EVEN TERUGBLIKKEN OP TANZANIA ( 1 JUNI - 6 JULI 2019 )

Tanzania was eerst een Duitse kolonie en na de tweede wereldoorlog werd het een Britse kolonie. De auto’s rijden hier nog steeds links. In 1964 werd het land onafhankelijk en kreeg de naam TAN (van het gebied TANganyika) ZAN (van ZANzibar) en NIA  (wat gebied betekent ).

Tanzania is geen backpackersland, we kwamen (weeral niet) weinig backpackers tegen om info uit te wisselen of de kosten te delen. We waren meestal de enige Westerlingen in de stad, het hotel of op de bus. Het was lastig en moeilijk om bij de lokale bevolking correcte info te krijgen: de één zegt dit, de ander zegt dat en dan blijkt het toch nog anders te zijn.

De officiële taal in Tanzania is Swahili,  geen gemakkelijke taal om te leren.  We leerden toch enkele basiswoorden zoals “karibu” (welkom), “asante sana” (heel erg

bedankt), “jamboo’ (hallo). Andere woorden klonken ons wel bekend in de oren, zoals “pole pole” (relax, doe maar stapje per stapje) en “hakuna matata” (alles komt in orde). Andere woorden hebben een heel andere betekenis dan bij ons, zo is “kaka” broer en “pipi” koekje. Een kleine anekdote… toen we bij Titus thuis waren zei het dochtertje van twee-en-een-half jaar dikwijls “pipi” tegen Martien, waarna Martien kleine Linda prompt op het potje zette, wat Linda wel leuk vond…maar de beloning, een koekje, kwam niet ! Veel Tanzanianen spreken redelijk Engels waardoor we vlot konden communiceren.

Tanzania is een vrij groot land, 32x de oppervlakte van België. Reisafstanden zijn groot en duren lang.  In Azïe en Zuid-Amerika konden we dit oplossen met nachtbussen of expressbusjes. In Tanzania zijn geen expressbusjes!  De bussen stoppen altijd en

 

overal,  het is altijd een heel gedoe want bij elke stop moet er veel bagage, zakken rijst, groenten, balen stro,… in- en uitgeladen worden. Nachtbussen zijn sinds enkele jaren verboden omdat er teveel ongelukken gebeurden. We reisden meer dan 2500km met lokale bussen met reisdagen van 11 tot 13uur, wat na een tijd aan ons begon te vreten. We kozen uiteindelijk ook voor 2 binnenlandse vluchten (die hier spotgoedkoop zijn).

Tanzania is een arm land, maar is duidelijk welvarender dan Oeganda en Ethiopië. We zagen bvb. veel meer personenwagens en brommers rondrijden. Alles wat te maken heeft met toerisme is serieus overprijsd. De overheid kiest ervoor om het grote geld bij de rijke toeristen te halen die er niet voor omzien om $ 300 tot 500 te geven voor één dag safari op de toplocaties, waaraan wij niet meedoen!

Er zijn overal 'lokale' prijzen en 'muzungu'prijzen. Overnachten, eten en drinken, vervoer is vrij goedkoop. Jeepsafaris daarentegen zijn een grote hap in het reis-budget!

Ook in Tanzania zijn er scholen van de overheid en private scholen met een groot kwaliteitsverschil. Het lager onderwijs is sinds enkele jaren gratis geworden. Daardoor zijn de lagere scholen overbevolkt en onderbemand. Een uniform is verplicht waardoor nog heel wat kinderen uit de boot vallen. We kwamen meerdere jonge afgestudeerde universitairen tegen die geen werk vonden binnen hun opleiding en nu taxichauffeur zijn of wat anders doen, om toch maar een inkomen te hebben. Ook in Tanzania is er een groot kwaliteitsverschil tussen private en overheidsziekenhuizen.

We hoorden altijd en overal ‘pole pole, hakuna matata’ wat hun ingesteldheid perfect illustreert. Alles op het gemak (op het luie af) en alles komt wel in orde (of niet…maar daar kunnen we toch niets aan doen). Ze nemen weinig initiatief en laten alles op zich afkomen. We maakten meerdere situaties mee dat ze erop staan te kijken en niets ondernemen (als je dan vraagt waarom ze niets doen is  sorry, sorry het enige wat ze zeggen ). Tanzanianen zijn heel lief en vriendelijk en heten je steeds welkom in de straat of dorp. In Tanzania is het belangrijk dat je een netwerk van belangrijke vrienden rond je hebt, die je ten gepaste tijde kan inzetten. De politiek en de politie is corrupt! We hoorden vele verhalen hierover en mochten dit zelf ondervinden.

We moeten ons beeld over het Masaai-volk bijstellen. We hadden het idee dat de Masaai enkel voor toeristen vlug hun plunje aantrekken en wat zingen en dansen. Dit klopt echter niet, we zagen in het hele land Masaai-mensen in traditionele klederdracht, zelfs in  Zanzibar. Ze zijn heel trots op hun oorspronkelijke identiteit.  De grootste groep leeft rond Arusha en de Kilimanjaro (ook langs Keniaanse kant). De Masaai staan onder druk, druk van de overheid maar ook van de bevolking. We hoorden dikwijls kritiek van Tanzanianen op de Masaai (ze klagen altijd dat ze geen steun krijgen van de overheid maar ze weigeren om zelf iets bij te dragen).

 

 

 

Elk land heeft zo zijn eigenaardigheden, zo ook Tanzania:

-          In Tanzania zijn sinds 1 juni 2019 plastiekzakken verboden

-          In Tanzania leven opvallend veel albino’s

-          Als er bij een ongeval iemand overlijdt, dan is die altijd in fout en kan de familie geen aanspraak maken op vergoedingen