SENGA BAY & CAP MC LEAR ( 17 - 23 JULI 2019 )

 

 

Sekini regelde voor ons een publieke taxi. Hij spreekt het taaltje, heeft dezelfde kleur en de prijs is vanaf het begin in orde. Hij gaat ook onze reisrichting uit en zijn hulp is dus welgekomen. Een publieke taxi is in feite een gewone auto waarvan de chauffeur één of andere licentie heeft om mensen te vervoeren. Maar lees ‘teveel mensen’ vervoeren in de auto. De chauffeur rijdt toeterend rond tot de wagen bomvol zit. Wij hadden om 7u afgesproken met de chauffeur (wat uitzonderlijk is, normaal moeten we gewoon langs de weg lopen), hij komt  ons pas om 8u (eindelijk) ophalen. Voor de chauffeurs is de verloren tijd  geen drama want ze rijden dan extra snel om de verloren tijd in te halen. Dwangwa is de eindhalte voor onze taxi-chauffeur, we moeten onverwacht verder met de bus in plaats van een publieke taxi. We schrikken al lang niet meer van dergelijke

wendingen maar kunnen ons hier nog steeds moeilijk mee verzoenen. In Salima nemen we voor de laatste 20km nog een publieke taxi tot in Senga bay. We kiezen om in de buurt van het dorp te verblijven, daardoor zijn de accomodaties beperkt. Mufrasa lodge is spartaans en niks voor ons. We settelen ons in ‘Cool Running’ bij Samantha. Zij is geboren in Zimbabwe maar woont sinds haar babytijd in Malawi. Omdat Sam verpleegster is komen veel localen bij haar voor medische hulp. Ze helpt hen vrijwillig en spendeert 45% van haar inkomsten aan medicatie, vervoer naar het ziekenhuis,…In de dagen dat wij er verblijven komen heel wat moeders met hun kinderen langs. Het is schrijnend wat we zien. Zo komen er enkele kindjes toe met erge brandwonden. Moeders stappen kilometers te voet om hun kind bij Sam te laten verzorgen.

De baby’s schreeuwen het uit van de pijn. Volgens Samantha volgen de ouders dikwijls de nodige nazorgen onvoldoende op waardoor de besmettingen fataal zijn voor de kinderen. De armoede laat zich op alle vlakken voelen. Wij kunnen dit bij ons niet voorstellen.

Door Malawi loopt er één asfalt-hoofdweg, alle andere wegen bestaan uit zand of aarde. Het dorpsplein in Senga bay is een grote zandbak en jongeren spelen er altijd voetbal. De voeding is éénzijdig, tomaat en kool. Op de markt gaan we op zoek naar fruit. Er zijn enkel mandarijntjes en bananen te vinden. De mensen eten hier seizoensgebonden, van in-en uitvoer is er totaal geen sprake.

Senga bay heeft een lang zandstrand, wat leuk is om wat kilometers te vreten. We genieten van het leven in en rond het water. Elke dag opnieuw is er een drukte van jewelste op het strand. Visnetten worden op het strand

 

gespannen om te herstellen, vrouwen doen de was en de plas. Maar ook de mannen doen hun was want de vrouwen doen die enkel van de kinderen en hun zelf. Vissers op het meer, vissen uit de netten halen. Het leven zoals het in zijn eenvoud is. Alle resterende tijd van de lokalen wordt liggend in de schaduw doorgebracht.

Veel kinderen komen ons ‘money’ vragen, waar we niet op ingaan. Samantha zegt dat vooral de Amerikanen met dollars gooien. Daarmee sussen ze hun geweten maar stimuleren een vervelende bedelcultuur. Samantha wil met één van haar projecten de lokalen bijbrengen dat er moet gewerkt worden om extra’s te verdienen. Door plastiek te verzamelen kunnen mensen bonnen verdienen die ze dan in kunnen ruilen voor kledij en voeding. Dit werkt goed en is positief.

 

Door de negatieve berichtgeving in de buurlanden over de politieke onlusten en demonstraties zijn er dit jaar weinig toeristen, terwijl zij het toerisme net hard nodig hebben. We verlaten Cool Running met een warm hart en veel respect voor Samantha.

Onze voorlaatste stop in Malawi is Cap McClear, dat we aan de andere kant van het meer zien liggen. We moeten echter een hele omweg afleggen om er te geraken. Eerst terug naar Salima en dan via Monkey bay naar Cap. In Salima kunnen we mee met een publieke taxi maar moeten de ‘witte mzungu prijs’ betalen. Na wat discussie en de hulp van een vriendelijke dame krijgen we toch een eerlijke prijs. We starten met teveel in de auto, de koffer kan niet dicht door de overtollige bagage, onze rugzakken worden op het dak gelegd en aan de ruitenwissers hangt vis te

 

drogen. Onderweg stopt onze chauffeur bij een minibusje die overkop is gegaan, gekanteld door te overladen en te snel rijden. Ook onze chauffeur stopt nog meerdere keren om mensen bij te proppen. Als we hem erop wijzen dat hij nu toch ook overladen is krijgen we, zoals altijd, een belachelijk weerwoord terug: “ik weet wat ik doe!” en hij raast verder aan 110km/uur. Plots zet hij de auto langs de kant van de weg, hij wil dat we uitstappen, betalen en zegt dat we meekunnen met de publieke taxi van zijn (zogezegde) broer die er ondertussen ook  bijgekomen is. Daar gaan we weer. We weigeren en willen pas betalen als we in Monkey bay aankomen. En zo wisselen we langs de weg van publieke taxi. In Monkey bay betalen we zoals afgesproken. De broer wil ons ook wel naar Cap Mclear brengen

 

maar vraagt voor deze rit van 18km een woekerprijs. Ik ben woest en ik spuwde gegarandeerd vuur als ik een draak was. Hij zegt sorry en is onthutst als ik de ‘sorry’ niet pik. Er komt er hem zelfs eentje mee bemoeien dat het toch belangrijk is om de ‘sorry’ te aanvaarden. Maar neen hoor ‘sorry’ ik aanvaard de ‘sorry’ niet, wat de Malawianen heel genant vinden.  Het gevolg van de situatie is dat een minibus ons naar boven brengt zonder dat die volgeladen is. Het is altijd hetzelfde: Malawianen zijn superlief en vriendelijk totdat er geld bij te pas komt, dan willen ze uit één kwatcha twee kwatcha slaan. Cap mc Clear is één van de toeristische trekpleisters, wat te merken is aan de logieprijzen en de bedelende kinderen. Zo duwen meerdere kinderen een briefje onder onze neus waarin ze geld vragen voor  vervoer,

 

om een match te kunnen spelen tegen een andere ploeg. Foute inzet van volwassenen. Het bedelen voelen we vooral aan de waterkant, als we het dorp ingaan voelen we een totaal andere vibe. Kinderen zijn hier zeer hangerig en lopen in grote groepen mee met ons. Wij zorgen voor een welgekomen afwisseling. In het dorp staan heel veel prachtige baobab’s. Er zijn in Cap McClear iets meer toeristen, al loopt dat hier ook geen vaart. Wij settelen ons vlakbij het strand in een hut en genieten van ‘dit is Malawi’. Het ontbijt is inbegrepen maar na dit ontbijt gaan we altijd ontbijten bij de buren. Desondanks bilharzia duik ik toch het helderblauwe water in. Al het water dat we hier gebruiken om ons te wassen, om onze kledij te wassen, wandelen met onze voeten in het water,…zorgt dat we in aanraking komen met het water, er is bijna geen ontkomen aan. Het gevolg is dat we binnen twee maanden

 

preventief medicatie moeten nemen om ons te beschermen. We kopen overmorgen de medicatie in Lilongwe. Om 18u kunnen we al genieten van de mooie zonsondergang. Even later is het donker en kunnen we naar miljoenen sterren kijken in de heldere hemel. Dit is een voordeel van een leven zonder elektriciteit. We zitten goed in Malawi-modus, wat betekent dat we het rustig aan doen en genieten van het alledaagse leven aan het water, zeearenden spotten die het meer induiken,….Zalig!!